در روزهایی که جامعه با اخبار تلخ، ناپایداری‌های اجتماعی و نگرانی نسبت به آینده مواجه است، بسیاری از ما ناخواسته در دام باوری نادرست گرفتار می‌شویم؛ باوری که از آن با عنوان «تله شادمانی» یاد می‌شود. این باور، به شکلی پنهان و قدرتمند، از ما انتظار دارد که همواره در حالتی مثبت، امیدوار و پرانرژی ظاهر شویم و هرگونه تجربه‌ی غم، اندوه یا نگرانی را نشانه‌ای از ضعف، ناکارآمدی یا اختلال درونی بدانیم. چنین تلقی‌ای نه‌تنها کمکی به بهبود وضعیت روانی‌مان نمی‌کند، بلکه فشار عاطفی سنگینی به ما تحمیل می‌کند و ما را وارد چرخه‌ای فرساینده از مبارزه با احساسات طبیعی‌مان می‌سازد.

واقعیت این است که تلاش برای سرکوب یا انکار هیجانات ناراحت‌کننده، تنها به افزوده شدن لایه‌ای تازه از رنج می‌انجامد؛ یعنی رنجِ نپذیرفتن خود، احساسات و وضعیت ذهنی‌مان همان‌طور که هست. در شرایطی که اضطراب و نااطمینانی بخش جدانشدنی روزهای اخیر شده است، تجربه‌ی غم، نگرانی یا دل‌گرفتگی نه‌تنها غیرطبیعی نیست، بلکه واکنشی انسانی و سالم محسوب می‌شود.

پذیرفتن این احساسات، بدون خودسرزنشی و قضاوت، نخستین گام برای عبور از این دوره است. بهتر است به خود یادآور شویم که بسیاری از افراد در همین لحظه احساساتی مشابه دارند و این تجربه، بخشی از واقعیت زندگی و انسان‌بودن ماست.

دفتر مشاوره علوم پزشکی وارستگان