‎به مناسبت روز جهانی روان‌درمانی؛

یادداشت / وقتی مسئله فقط خودِ مسئله نیست

بعضی اتفاق‌ها در زندگی تمام می‌شوند، اما اثرشان تمام نمی‌شود. یک شکست، سال‌ها بعد می‌تواند خودش را در ترس از دوباره شروع کردن نشان دهد؛ یک رابطه دشوار ممکن است بعد از پایان یافتن، در شکل بی‌اعتمادی به رابطه بعدی ادامه پیدا کند؛ و یک اشتباه قدیمی گاهی چنان در ذهن تکرار می‌شود که فرد، مدت‌ها بعد هنوز خودش را بابت آن مجازات می‌کند. در این موقعیت‌ها، مسئله همیشه فقط «اتفاقی که افتاده» نیست؛ گاهی مسئله، معنایی است که ما از آن اتفاق ساخته‌ایم و الگویی است که بعد از آن در زندگی‌مان شکل گرفته است. اینجاست که روان‌درمانی می‌تواند معنا پیدا کند. / تهیه و تنظیم: زینب قاسمی

آیا روان‌درمانی هنوز مؤثر است؟ نگاهی به شواهد علمی جدید

بررسی جدیدترین متاآنالیزهای روان‌درمانی تا سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که این مداخلات همچنان از اثربخشی قابل توجهی در درمان اختلالاتی مانند افسردگی، اضطراب، PTSD و وسواس برخوردارند (Harrer et al., ۲۰۲۵; Cuijpers et al., ۲۰۲۵). با این حال، یافته‌های اخیر تأکید می‌کنند که اثربخشی واقعی درمان، تنها به تکنیک‌های درمانی وابسته نیست، بلکه به میزان تطبیق آن با زمینه فرهنگی مراجع نیز بستگی دارد. به بیان دیگر، بومی‌سازی روان‌درمانی به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی در تعمیق و پایداری نتایج درمانی، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.