چهارشنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۵ - ۱۲:۵۶

از سندروم ایمپاستر تا خودکارآمدی؛ گزارش نشست روانشناختی در خوابگاه گلستان

سندروم

نشست گفت‌وگویی با عنوان «همه فکر میکنند موفقم جز خودم» با تدریس هادی رحمانی، روانشناس بالینی مرکز مشاوره مبتنی بر سبک زندگی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، روز ۸ تیر در خوابگاه گلستان برگزار شد. در این نشست، پدیده سندروم ایمپاستر، شکاف میان توانمندی‌های واقعی و ادراک ذهنی از خود و راهکارهای عبور از خودانکارگری مورد بررسی قرار گرفت.

به گزارش مفدا مشهد، نشست گفت‌وگویی با عنوان «همه فکر میکنند موفقم جز خودم» با تدریس هادی رحمانی، روانشناس بالینی مرکز مشاوره مبتنی بر سبک زندگی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، روز دوشنبه ۸ تیر در خوابگاه گلستان برگزار شد. این نشست با هدف بررسی شکاف میان توانمندی‌های واقعی و ادراک ذهنی از خود و ارائه راهکارهای عبور از خودانکارگری و ارتقای خودباوری برای دانشجویان برگزار گردید.

رحمانی در این نشست سه سطح کاربردی را مورد بررسی قرار داد: واکاوی پارادوکس موفقیت و کج‌بینی‌های شناختی، چرخه کمال‌گرایی و اضطراب عملکرد و مسیرگذاری به اصالت‌یافتگی و خودکارآمدی.

روانشناس مرکز مشاوره در این نشست، پدیده سندروم ایمپاستر را به عنوان یک «شکاف ادراکی» بین واقعیت عملکرد و احساس درونی معرفی کرد و با تمرکز بر مفهوم تفاوت میان موفقیت‌های واقعی و اضطراب موفقیت، به تحلیل آن پرداخت. وی در این راستا، نحوه عملکرد خطای در نسبت‌دادن را به عنوان ریشه اصلی احساس بی‌کفایتی کاذب مورد بحث قرار داد و توضیح داد که چگونه نسبت‌دادن موفقیت‌ها به عوامل شانس یا تصادف به جای توانمندی فردی، زمینه‌ساز این احساس می‌شود.

رحمانی در ادامه به بررسی رابطه میان کمال‌گرایی ناکارآمد و ترس از افشای بی‌کفایتی پرداخت و فرآیند اضطرابی را تشریح کرد که در آن فرد برای پوشاندن احساس نقص، به تلاش‌های افراطی و فرسایشی روی می‌آورد. وی تأکید کرد که این چرخه که منجر به فرسودگی روانی و در نهایت خودتخریبی می‌شود، با پیوند میان استانداردهای غیرواقع‌بینانه و اضطراب عملکرد قابل تبیین است.

روانشناس مرکز مشاوره در ادامه با تأکید بر مفاهیم پذیرش و تعهد و خودشفقت‌ورزی، این مفهوم را تبیین کرد که خروج از سندروم ایمپاستر، مستلزم بازسازی تصویر ذهنی از خویشتن و تبدیل منتقد درونی به یک ناظر واقع‌بین است. وی هدف نهایی را رسیدن به اصالت در عملکرد معرفی کرد تا فرد بتواند بدون نیاز به یک تصویر غیرواقع‌بینانه، با اعتماد به نفس و عاملیت خود، در مسیر رشد قرار گیرد.

در پایان نشست، با تأکید بر ضرورت بازنگری در نظام‌های ارزشیابی خود، مسیر رسیدن به خودکارآمدی به عنوان یک فرآیند فعالانه معرفی شد که در آن فرد با پذیرش محدودیت‌ها و در عین حال ارج نهادن به دستاوردهای خویش، به بازسازی هویت روانی خود می‌پردازد.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.