«غدیر»، نه یک اتفاق، که چکیده‌ی نبوت و جوهره‌ی امامت است. روزی که بشریت، شاهدِ معرفیِ وارثِ علمِ نبوی، سرچشمه‌ی عدلِ علوی و آیینه‌ی تمام‌نمایِ اخلاقِ محمدی (ص) بود. در این واقعه‌ی شگرف، خطِ امامت، به عنوانِ ادامه‌ی رسالت، تبیین گردید؛ خطی که در طولِ تاریخ، چراغِ راهِ جویندگانِ حقیقت و پناهِ گمگشتگانِ وادیِ گمراهی بوده است.

دانشگاه، به عنوانِ ام‌القرایِ معرفت، در این ایام، بارِ دیگر، معنایِ «ولایت» را نه از منظرِ صرفِ سیاسی، که از عمقِ معناییِ آن، درمی‌یابد: ولایتی که بر پایه‌یِ علم، عدالت، رأفت و هدایت بنا شده است. ولایتِ اهلِ بیت (علیهم‌السلام)، تجلیِ کاملِ این معانی است؛ تجلیِ اقتدارِ در عینِ شفقت، صلابت در کنارِ مدارا، و داناییِ بی‌کران در خدمت به خلق.

امروز، ما نیز در این سنگرِ علم و دانش، با تأسی به این میراثِ گران‌بها، گامی استوارتر در مسیرِ اعتلایِ معرفت برمی‌داریم. دانشگاه، خود، تجسمِ بارزِ «ولایتی» است که هدایتگرِ عقول، پالاینده‌یِ روح و سازنده‌یِ جامعه‌ای پویا و آرمان‌گراست.