در شب‌های خاموش أبواء، میان مکه و مدینه، نوری از آسمان بر زمین تابید. موسی بن جعفر (ع)، فرزند امام صادق (ع) و حمیده خاتون، دیده به جهان گشود؛ نوری که قرار بود چراغ هدایت باشد، صبری بی‌پایان را معنا کند و دریای حلم را در دل تاریخ جاری سازد.

او از همان کودکی، در دامان علم و معرفت پرورش یافت، و در روزگاری که ظلمت عباسیان سایه بر زمین افکنده بود، با حلم و بردباری، راه حقیقت را روشن ساخت. لقب کاظم، نه فقط نامی بر او، بلکه آیینه‌ای از صبر و آرامش در برابر سختی‌ها بود.

امام موسی کاظم (ع)، در میان زندان‌های تاریک، در برابر جور زمانه، همچنان باب‌الحوائج باقی ماند؛ دست‌های نیازمندان را گرفت، دل‌های خسته را آرام کرد، و در سکوتی پر از نور، حقیقت را به دل‌های مشتاق رساند.