امید به عنوان یکی از شاخص‌های توسعه اجتماعی و سلامت روان، از متغیرهای تاثیرگذار بر کیفیت زندگی و شادابی افراد است. امید در واقع یک حالت روانی مثبت و برانگیزاننده انسان به کار و فعالیت است که میتواند هنگام گرفتاری به فرد کمک کند؛ همان گونه که فعالیت‌ها و موفقیت‌های افراد در موقعیت‌های دشوار و ظاهرا غیر ممکن موجب تقویت روحیه آن‌ها می‌شود.
اما مرز و میزان تعادل بین امید و ناامیدی چگونه است؟
آیا ناامیدی انتخابی میتواند برای سلامت روان موثر واقع شود؟
روانشناس: سمانه علیمرادی
تدوینگر: مصطفی عبیدی
تهیه شده توسط سرویس آموزشی پژوهشی مفدا و اداره مشاوره مبتنی بر سبک زندگی اسلامی ایرانی دانشگاه علوم پزشکی گناباد