علایم و نشانه ها بیشتر اوقات قبل از سن ۳ سالگی شروع به ظهور می کنند. در اوایل والدین کودک مبتلا به اوتیسم متوجه می‌شوند که کودکشان صحبت نکرده و مانند سایر کودکان هم سنش رفتار نمی کند. اما اینکه کودک مانند سایر کودکان و در سن آنها شروع به صحبت کرده و بعد مهارت های کلامی خود را از دست دهد، نیز ممکن می باشد. علایم اوتیسم شامل:

·        تاخیر در یاد گیری صحبت کردن و یا اصلا صحبت نکردن.

·        کودک ممکن است ناشنوا بنظر برسد حتی اگر آزمایش شنوایی سنجی را طی کرده و نتایج آزمایش شان نرمال باشد.

·        انواع رفتارها، علایق و بازی های تکراری. برای مثال تاب خوردن مداوم، علاقه غیرطبیعی به بعضی از اشیاء و ناراحت شدن در صرت تغییر برنامه روتین زندگی.

·        ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بقل شدن و یا کمک نخواستن.

·        ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.

·        حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و در عین حال بی توجه به درد.

·        عادات غذایی عجیب، همچون خوردن تعداد کمی از انواع غذا و یا خوردن مواد غیرخوراکی همچون گچ یا خاک.

·        رفتار خودزنی مثلا کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دست ها.

کودکان مبتلا به اوتیسم در رفتار با دیگران مشکل داشته باشند. زمانیکه این کودکان بزرگتر می شوند بعضی از آنها ممکن است بیشتر علاقه ارتباط با دیگران داشته و کم تر دچار پریشانی شوند. بعضی دیگر تقریبا سبک زندگی نزدیک به سبک زندگی سالم و عادی دارند. با اینحال سایر این کودکان بازهم در مهارت های زبانی و اجتماعی دچار مشکل بوده و دوران نوجوانی و بلوغشان بیماری آنها را شدید تر کند.

اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری علم و مهارت کند بوده و بعضی از آنها نشانه هایی از هوش پایین را نشان می دهند. سایر کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری مشکلی نداشته اما در ارتباط اجتماعی، کلامی و زندگی طبیعی مشکل داشته باشند. تعدا کمی از کودکان مبتلا به اوتیسم بصورت  توانایی های بالایی داشته و مهارت های مثال زدنی در بعضی از مهارت های خاص همچون هنر، موسیقی و یا ریاضی از خود نشان می دهند.

گام اصلی: در صورتی که فرزند شما اوتیسم تشخیص داده شد

۱ – شناخت صحیحی از اوتیسم پیدا کنید: درک بالاتر شما از اوتیسم با استفاده از آخرین منابع علمی معتبر بهترین پشتوانه ی شما در تصمیم گیری های مربوط به درمان و مشارکت مؤثر در کمک به کودک تان است. چنین شناختی ماحصل مطالعه، پرسش گری و گفت و گو با کارشناسان آشنا با موضوع اوتیسم و جستجو در منابع موثق است همین جا قویاً متذکر می شود از مراجعه به افراد یا گروه هایی که با ارائه روش های غیر اصولی و بدون استناد بر معیارهای علمی قصد بهره برداری سودجویانه از ضعف های موجود را دارند به شدت پرهیز گردد و مراجعات باید فقط محدود به افراد متخصص دارای تجربه کار با اوتیسم و منابع و مآخذ معتبر علمی و دانشگاهی بوده و مواظبت های لازم در این زمینه لحاظ گردد.

۲ – در مورد فرزندتان یک کارشناس باشید: کودکان مبتلا به اوتیسم ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند و خود اوتیسم نیز طیف وسیعی از اختلالات است. شما با دقت می توانید با کشف عوامل ایجاد آرامش یا به هم ریختگی در فرزندتان در مدیریت رفتارهای او موفق تر عمل کنید. مطمئن باشید در ورای هر ناآرامی کودک شما عاملی نهفته است که احتمالا از برآورده نشدن یک نیاز یا خواسته و عدم توجه به احساسات او ناشی می شود و بدین شکل خود را ظاهر می کند. این کودکان توقع چیزی بیشتر از درک شرایط شان را ندارند و به دلیل نادیده گرفته شدن و به منظور جلب توجه گاهی به این رفتارها دست می زنند. باید به حقوق آن ها احترام گذاشت و موقعیت شان را درک کرد.

۳ – در مورد وجود شرایط نامطلوب فعلی او بردبار باشید: با اجتناب از مقایسه فرزند خود با دیگران و به جای نارضایتی از وضعیت مربوطه از وجود استعدادهای خاص در فرزند خود و موفقیتهای هر چند اندک در مسیر پیشرفت او مسرور باشید و کودکتان را از علاقه و مهر و محبت سرشار بی نصیب نگذارید. بچه های اوتیسم تأثیرپذیرند و به احساسات شما و وقایع محیط اطراف شان واکنش نشان می دهند. جا دارد از آنها با رویی گشاده و مهربان استقبال کنید.

۴ – در مواجهه با مشکلات تسلیم نشوید: قطعاً بچه ها مسیر طبیعی رشد خود را طی می کنند و با توجه به کنش خاص خودشان مهارت های لازم را فرامی گیرند و از توانایی هایی در سطح خودبرخوردار می شوند. فرصت آموزش و شکوفایی را از آن ها دریغ نکنید