در مسیر بی‌انتهای عشق، آنجا که جاده‌ها به سوی کربلا قد می‌کشند، سپیدپوشانِ دانشگاه علوم پزشکی جهرم، گوشی‌های پزشکی خود را با تسبیح ذکر و کوله‌بار خدمت عوض کرده‌اند. این بار، آنان که در راهروهای سرد بیمارستان، طعمِ درد را با جان خریده‌اند، در مسیرِ عاشقی، برای تسکینِ روحِ خسته، قدم در طریقِ الحسین (ع) نهاده‌اند؛ روایتی از جنس خدمت که در آن، هر گامِ زائر، ضربانِ قلبی است که در سینه‌ی این دانشجویان برای اباعبدالله می‌تپد. اینجا، کیلومترها دورتر از کلاس‌های درس و فضای آکادمیک، در میان هیاهوی قدم‌هایی که به سوی معشوق می‌روند، گروهی از دانشجویان ما به دنبالِ “درسی بزرگ‌تر” می‌گردند. برای آنان درپیاده روی اربعین مرز میان دانشجو بودن و خادم بودن گم می‌شود و گواهی است بر تعهدی که پیش از حرفه، به انسانیت و ارادت به اهل بیت (ع) سپرده‌اند.