صائب تبریزی، از برجسته‌ترین ستون‌های «سبک هندی» در ادبیات فارسی است. او که در قرن یازدهم هجری در تبریز متولد شد، با تسلط بی‌نظیر بر زبان و فلسفه، توانست غزل را به تریبونی برای بیان عمیق‌ترین مفاهیم عرفانی و اخلاقی بدل کند.