به گزارش مفدا هرمزگان؛ در مکتب رهایی‌بخش اسلام، پیامبر اعظم الشان حضرت محمد (ص) با ندای توحید، پرچم‌دارِ مبارزه با هرگونه ظلم و بیداد شدند و بارها بر ایستادگی در برابر ستمگران تأکید فرمودند. این صراطِ مستقیم، پس از حیات پربرکت ایشان، توسط ائمه اطهار (ع) با صلابت تمام امتداد یافت.
اما این مسیرِ پرفراز و نشیب، در یک نقطه از تاریخ به اوج شکوه و تجلیِ خود رسید، در نینوایی به نام "کربلا" و به دست سومین پیشوای شیعیان جهان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع). او که پرورده‌ی دامان وحی بود، قیام کرد تا نشان دهد سکوت در برابر ظلم، خیانت به انسانیت است. نهضت او، حصار زمان و مکان و حتی دین و مذهب را درنوردید و به یک مکتب جهانی برای تمام آزادگان جهان تبدیل شد.
امروز اگر می‌بینیم که مردمانِ بیدارِ عالم، از هر نژاد و با هر باوری، ظلم ظالمان را برنمی‌تابند و خود را در برابر رنج مظلومان مکلف می‌دانند، ریشه در همان خونی دارد که در سال ۶۱ هجری بر زمین ریخت و وجدانِ تاریخ را برای همیشه بیدار کرد.
در این میان، وقتی تقویمِ عشق به تاسوعا و عاشورا می‌رسد، بغضی آمیخته با غرور گلو را می‌فشارد. تاسوعا و عاشورا تنها یک روز نیستند، کلاس درسی است که در یک سوی آن وفا و پیمان به زیباترین و باشکوه‌ترین شکل ممکن (در قامت علمدار کربلا) به تصویر کشیده می‌شود و در سوی دیگر، ایستادگی در برابر ستم مشقِ راهِ عاشقان می‌گردد. تاسوعا به ما می‌آموزد که در برابر هیمنه‌ی پوشالیِ باطل، چگونه باید کوه بود و نلرزید.
حضرت سیدالشهدا (ع) برای مبارزه با تاریکی و ستم، از هیچ‌چیز دریغ نکرد. او جانِ شیرین، اهل‌بیتِ مکرم و تمام سرمایه‌ی هستی‌اش را به مسلخِ عشق برد و نثار کرد، تا امروزِ ما و فردای جهان، روشن بماند.
ثمره‌ی آن خون‌های پاک و آن ایثارِ بی‌بدیل، همین بیداریِ شگرفی است که امروز در سراسر گیتی می‌بینیم، بیداریِ جان‌هایی که آموخته‌اند: مرگ با عزت، برتر از زندگی با ذلت است.
ارسال نظر