پَت کاوانا، همسر و کارگزار ادبی جولین بارنز، سال ۲۰۰۸ از تومور مغزی مرد و سه چهار سال بعد بارنز نوشتن این کتاب را تمام کرد که تأملی‌ست طولانی در باب عشق و اندوه و بازجستن مواجههٔ آدمی با مرگ: آنچه عشق به ما می‌بخشد و سبب می‌شود حس کنیم می‌توانیم از گلوله‌ها جاخالی دهیم همان‌طور که سارا برنارد ادعا می‌کرد بین قطرات باران جا خالی می‌دهد، و آنچه عاقبت سر و کله‌اش پیدا می‌شود: اینکه «هر داستان عاشقانه بالقوه داستانِ اندوه نیز هست»، اینکه عاقبت یکی از ما دو نفر پیش از آن یکی می‌میرد…
این کتاب شامل سه جستار است که از لحاظ مفهوم و محتوا بهم ارتباط دارند. در جستار اول نویسنده از عکاسی و بالون‌سواری حرف می‌زند. در جستار دوم از روایت یک عشق نافرجام می‌گوید و در سومین جستار داستان فقدان همسرش را روایت می‌کند.
ارسال نظر