در چهاردهم خرداد ۱۳۶۸، ایران نه فقط یک رهبر، بلکه پدری را از دست داد که نگاهش به آینده و کلامش، راهنمای مسیر دشوار انقلاب بود. اگرچه امروز جسم آن بزرگ‌مرد در میان ما نیست، اما آرمان‌های او همچون چراغی روشن، مسیر پیش روی ما را منور می‌کند.
یاد او نه تنها در خاطره‌ها، که در متن زندگی ما جاری است. ۱۴ خرداد، فرصتی است تا دوباره با آرمان‌های انقلاب پیمان ببندیم و به یاد بیاوریم که برای ساختن ایران، باید همچون او، دلی دریایی و ایمانی استوار داشت.
راهش پر رهرو و یادش همواره در قلب‌هایمان زنده باد.
متن: هانیه بازیار
پوستر: آرزو زارع
ارسال نظر