صدای آژیر با غرش انفجار در هم آمیخته بود. زمین زیر پای بیمارستان می‌لرزید و گرد و غبار، راهرو های بخش نوزادان (NICU) را تیره کرده بود. در آن ثانیه‌های پُر اضطراب که غریزه، هر جانداری را به فرار فرا می‌خواند، او ایستاد. نگاهش به انکوباتورهایی بود که جان‌های کوچکی در آن‌ها نفس می‌کشیدند. او می‌دانست که این فرشته‌های کوچک، بی‌دفاع‌ترین سربازان این جنگند. در میان هیاهوی فروریختن دیوارها، روپوش سفیدش را زرهِ جانِ آن‌ها کرد. سه نوزاد را به آغوش کشید؛ طوری که ضربان قلبش، لالاییِ آرامش آن‌ها در میان صدای خمپاره‌ها شود. این داستانی واقعی بود از اسفند 1404 و در میان حملات هوایی آمریکا و اسرائیل به بیمارستان‌ها در جنگ تحمیلی سوم، روزی که در تقویمِ دل‌ها ثبت کرد که «پرستار» بودن، نه یک شغل، که یک انتخاب میان آسودگی خویش و فداکاری است. او نرفت، تا امید زنده بماند.روز جهانی پرستار را به همه سپیدپوشان فداکار عرصه سلامت، اساتید گرانقدر و دانشجویان پرتلاش این رشته تبریک عرض می‌کنیم.

این اقدام شجاعانه انتخابی آگاهانه برای در اولویت قرار دادن جان انسان‌ها بود؛ انتخابی که در دل تاریک‌ترین حوادث، نوری از امید را روشن نگه داشت و گواهی بر تعهد عمیق جامعه پرستاری به رسالت انسانی خویش است.