نحوه برخورد با سوگ جمعی

ما در حالِ تجربه‌کردن سوگِ جمعی هستیم. این رخداد زمانی تجربه می‌شود که که گروهی از مردم (مثل افراد یک منطقه، ملت و یا یک جامعه بزرگتر) نسبت به مرگ شخصی محبوب و یا تعدادی از افراد جامعه واکنش نشان داده و همگی دردی مشترک را تجربه می‌کنند.

در این شرایط، افراد احساسات ناخوشایند متفاوتی را تجربه می‌کنند و ممکن است دچار ناامیدی و درماندگی شوند؛ چون قادر به جلوگیری از فقدان یا تغییرات نبوده‌اند و بر شرایط و اتفاقات پیش‌آمده هم کنترلی ندارند.

در سوگ فردی، معمولاً فقط با فرآیندهای سوگواری خود هماهنگ هستیم؛ ولی در سوگ جمعی با فرآیندهای سوگواری دیگران نیز مرتبط و هماهنگ هستیم.

*مواردی که می توانند به روند درمان سوگ جمعی کمک کنند، عبارتند از:*

۱- *عزاداری:* با این توضیح که باید در حد «لمس هیجانات» باشد زیرا پرداختن به سوگواری به شکل عمیق، انرژی روانی زیادی را از ما می‌گیرد.
لمسِ هیجان به‌معنای شناسایی و تشخیص دقیق نوع هیجان، میزان آن، منبع و دلایل ایجادکننده آن است.
عزاداری در حد نواهایی که هیجانات غالبشان غم و فقدان نباشد و شور و شوق اقدام را القا می‌کنند، می‌توانند مؤثر باشند.

۲- *اقدام برای جامعه:* سهیم‌ شدن در «کمک به جامعه»، حتی به روش‌های کوچک، می‌تواند به روند بهبود سوگواری جمعی کمک کند. همان‌ طور که هر فرد برای شفای خود کاری می‌کند، می‌تواند راه‌هایی را نیز در نظر بگیرد که به شفای جامعه کمک کند.

۳- لازم است فرد هیجانات، افکار و به‌ طور کلی حالات روانی خود را خصوصاً در ارتباط با وقایع سخت و تلخ، بیشتر و دقیق‌تر بشناسد تا بتواند راه‌حل مناسب و سازنده خود را برای مواجهه با این شرایط بیابد. این مورد معمولا باید قبل از ورود به بحران با انجام خودآگاهی صورت گرفته باشد.

و در نهایت *تکنیک قاب عکس:*
به «قابِ عکس» آن عزیز نگاه کنید و بیاندیشید که:
۱- در این لحظه انجام چه کارهایی از سوی تو باعث خوشحالی او خواهد شد؟؟

۲- اگر آن عزیز به جای تو بود، در این زمان چه کارهایی انجام می داد؟

۳- آن عزیز برای این لحظهٔ تو چه پیشنهاداتی می‌داد که برایشان باید اقدامی انجام دهی؟

حالا براساس پاسخ های این موارد دست به عمل بزنید.