سپاه اما خیلی زود از چارچوب یک نهاد دفاعی صرف خارج شد. در دل جنگ تحمیلی، این سپاه بود که با دست خالی و ایمان پر، خطوط مقدم را پر کرد. قرارگاه‌هایش مرکز تصمیم‌گیری‌های سرنوشت‌ساز شد و نیروهایش با جان و دل از خاک و ناموس و انقلاب دفاع کردند. بعد از جنگ هم وقتی نوبت بازسازی رسید، سپاه کلاه مهندسی به سر گذاشت و به جای ماندن در پادگان‌ها، به دل محرومیت‌ها زد. جاده ساخت، سد ساخت، مدرسه ساخت و در بلایای طبیعی مثل سیل و زلزله، همیشه اولین نهادی بود که به صحنه می‌رسید.

اما شاید مهم‌تر از همه اینها، حضور سپاه در عرصه‌های فرامرزی و دفاع از حریم اهل بیت (ع) بود. وقتی تکفیری‌ها در سوریه و عراق خانه به خانه مردم را قتل‌عام می‌کردند، سپاه بود که با شعار «دفاع از حرم» نیروهای مدافع حرم را سازماندهی کرد. سردارانی مانند حاج قاسم سلیمانی نماد این مکتب شدند؛ مردانی که تا پای جان ایستادند و نشان دادند مرزهای دفاع از انقلاب فقط به جغرافیای ایران محدود نمی‌شود.

سپاه امروز دیگر یک نیروی نظامی ساده نیست؛ یک مکتب است، یک تفکر و یک الگو. مکتبی که درس می‌دهد می‌توان با دست خالی در برابر دنیای مسلح ایستاد، می‌توان در دل تحریم جاده پیشرفت را هموار کرد و می‌توان متکی به خدا و مردم به جایی رسید که دشمن حرف زدن را یاد بگیرد. امروز سپاه مظهر اقتدار و عزت ملی است و ۲ اردیبهشت فقط یک تاریخ نیست؛ یادآور تعهدی است که هیچ وقت کهنه نمی‌شود. روز سپاه مبارک، سربازان ولایت.