نام تو را امروز بر سر در شکوه و اقتدار کشور حک کرده اند؛ کدام عرصه از طنین گام‌های اندیشه ات تهی مانده است! تو آمده‌ای تا دست‌های نادانی شهر را بگیری و آرام از کوره راه‌های جهل و ناتوانی، به سر منزل سعادت و آبادانی برسانی. ویرانه‌های شهر، سرسبزی دستان تو را به تمنا نشسته اند، فصل، فصل توست. تو، تجربه‌های دیروز را به تلاش‌های فردا پیوند می‌زنی تا آینده‌ای بسازی لبریز از روزهای تازه. رو به زیباترین و خوشبخت‌ترین منظره‌های زندگی.