بهورزان، نخستین حلقه ارتباط مردم با خدمات بهداشتی‌اند؛ افرادی که در روستاها و مناطق دوردست، پیش از هر پزشک و پرستاری در کنار مردم حضور دارند.

بهورز بودن تنها یک شغل نیست؛ رسالتی انسانی است. بهورز باید پزشک خانواده باشد، آموزگاری آگاه، مشاوری دلسوز و دوستی همراه. از آموزش مادران باردار گرفته تا مراقبت از کودکان، واکسیناسیون، پیشگیری از بیماری‌ها و حتی مشاوره‌های ساده اما حیاتی، همه بخشی از خدماتی است که این قشر پرتلاش بی‌وقفه ارائه می‌دهند.

اما واقعیت این است که زحمات بهورزان اغلب نادیده گرفته می‌شود. ساعات طولانی کار، کمبود امکانات، دوری از رفاه و حتی مواجهه با بیماری‌ها، جزئی جدانشدنی از زندگی کاری آنان است. با وجود این سختی‌ها، همچنان با عشق و تعهد در کنار مردم می‌مانند. شاید جامعه کمتر بداند که بخش بزرگی از پیشرفت‌های حوزه سلامت، نتیجه تلاش‌های بی‌ادعای بهورزان است.

روز بهورز فرصتی است برای یادآوری این حقیقت که ارتقای سلامت جامعه بدون این قشر پرتلاش امکان‌پذیر نبود. آنان تنها مراقبان جسم نیستند، بلکه با ارتباط صمیمانه با مردم، امید و اعتماد را نیز به جامعه هدیه می‌دهند.