دلش از شوقِ دیدار، آتش گرفته بود. بر زمین می‌خزید، بی‌آنکه پایی داشته باشد تا بر زمین بگذارد. خاکِ کربلا به قامتِ اشک‌هایش می‌چسبید. هر وجب که جلوتر می‌رفت، بوی بهشت تندتر می‌شد.