تاریخ گواه است که ما قلبِ جهانیم
زادگاهِ بشر بودیم و هستیم و بمانیم

دشمن بداند که ما بیداریم و هوشیار
حافظِ هر وجب از این خاکِ گرانیم

یک سیلی زدی صد مُشت خوردی
ما به شجاعت شهره در این جهانیم

ریشه در خاکِ وطن، خَنجر کشیده
بد خشم و مغرور، ما نادرِ این زمانیم

بیگانه و بیگانه پرستان بدانند
ما خشمِ آرشیم که در کمانیم

آموختیم از علی(ع) ظالِم کُشی را
گُنبدتان را چو خیبر به آتش کِشانیم

آگاه باشید که آسمانتان شب ندارد
ناظرِ نورِ موشک ها وقتِ اذانیم

سازمان ملل بترس از نسلِ آریایی
ما یکه و تنها،در برارِ ظلمِ جهانیم

بخوان تو منشورِ حقوقِ بشر را
ما حامیِ هر کودک و جُمله زنانیم

جان میدهیم اما خاک را نههههه
ما همان وعده ی خدا در قرآنیم

بر سرمان موشک و تیر اگر ببارد
استوار قامت چون سروِ روانیم

نه آژیرِ خطر داریم، نه اهلِ فراریم
ایستاده چون کوهِ دماوند، بِمانیم

بخوان اذا جاء نصر الله والفتح
که ما بهاری بر پایانِ این خزانیم

غزل: سید سعید نوشادی، پرستار بیمارستان امام خمینی(ره) کوهدشت | مفدا لرستان