می‌خواستم بنویسم اما سواد نوشتن نداشتم؛ پس آنچه را که حس می‌کردم، نقاشی کشیدم...

و همین دلیل شروعی بود برای ننه مکرمهٔ شصت و هفت ساله، که روایت هایی رو که در سینه داشت بنویسه اما نه با کلمات که با ضرب آهنگ قلموهاش روی دیوارهای خونه اش...
روایت‌هایی که چهار سال اول پنهان بودن چون ننه فکر می‌کرد اهالی روستا بهش می‌خندن اما طولی نکشید که این روایت‌ها سر از موزه‌های کالیفرنیا در آوردن و آوازه‌شون جهانی شد؛ جوری که ننه، عنوان بانوی سال نقاش ۲۰۰۱ رو توی دوازدهمین کنفرانس ایران‌شناسی در سوئد گرفت و حتی اسمش به هالیوود هم رسید!
نقاشی‌های ننه روایتگر داستان مامانبزرگ‌هاست؛ داستان‌هایی از اونچه که دیده، آرزوهاش و عواطفش.

لازم به ذکر است موزه ننه مکرمه که با نام خانه موزه ننه مکرمه نیز شناخته می‌شود، به ننه مکرمه نقاش خودآموخته‌ ایرانی اختصاص دارد. مکرمه قنبری معروف به ننه مکرمه متولد ۱۳۰۷ در دری‌کنده بابل، نقاش سبک پست مدرنیسم مازندرانی است که به خاطر نقاشی‌هایش به شهرت جهانی رسید. نقاشی‌های وی موجب شد تا به‌عنوان بانوی سال نقاش در سال ۲۰۰۱ توسط دوازدهمین کنفرانس ایران‌شناسی در دانشگاه دولتی سوئد، معرفی شود. مکرمه که تحصیلات دانشگاهی و سواد خواندن و نوشتن نداشت و دوره علمی نیز نگذرانده بود، در سن ۶۷ سالگی به‌خاطر فروخته شدن گاو محبوبش افسرده شد و برای رهایی از اندوه، به نقاشی پناه برد. او آنچه را که در دل داشت، روی دیوارهای خانه‌اش جان بخشید. خانه کوچک ۲۰۰ متری او در روستا امروزه به موزه ننه مکرمه تبدیل شده است و از آثار ملی ایران وبابل به شمار می‌آید.