به گزارش مفدا، رفتار «حضرت ام البنین (س)» نشات گرفته از نهایت احترام ایشان به «حضرت زهرا (س)» است. حتی در زمان واقعه کربلا، «حضرت ام البنین (س)» در حضور «امام حسین (ع)» آنچنان که باید «حضرت عباس (ع)» را در آغوش نگرفتند و در زمان دیگری که «امام حسین (ع)» حضور نداشتند، «حضرت عباس (ع)» را صدا کردند و سر ایشان را در دامن خود قرار دادند و فرموند: عباسم با حسین می‌روی بدون حسین برنگردی، مبادا آبروی مرا دچار خدشه کنی. من قول داده ام به «امیرالمومنین (ع)» که فرزندان من خادم فرزندان «حضرت زهرا (س)» هستند.

«حضرت ام البنین (س)» پس از واقعه کربلا وقتی کاروان کربلا به مدینه برگشتند «حضرت ام البنین (س)» پرسیدند: چه حادثه‌ای رخ داده؟ «حضرت سجاد (ع)» یا «حضرت زینب (س)» پاسخ دادند: مادر نبودی ببینی عباس و فرزندانت در کربلا چگونه به شهادت رسیدند. ایشان پاسخ دادند: عباسم و بچه‌های من فدای حسین (ع)، از حسین (ع) چه خبر دارید؟.

«حضرت ام البنین (س)» چهار فرزند خود عباس، جعفر، عبدالله و عثمان را در واقعه کربلا در راه خدا تقدیم کردند، ایشان در مدینه چندین مزار به عنوان مزار فرزندان خود ساختند و در جوار آن‌ها گریه می‌کردند.

«حضرت ام البنین (س)» به دلیل محبتی که داشتند هنگام گریه یک بار نام «امام حسین (ع)» و یک بار «نام عباس (ع)» یا دیگر فرزندانشان را خطاب می‌کردند و تا آخرین لحظه‌ای که زنده بودند نام «ابا عبدالله (ع)» را با عظمت خطاب می‌کردند.

گریه‌های «حضرت ام البنین (س)» در مدینه مشهور شده بود به گونه‌ای که مروان ابن حکم که انسان پست و قسی القلبی بود و در آزار رساندن به «اهل بیت (ع)» رتبه اول را داشت نیز موقع شنیدن گریه‌های جانسوز «حضرت ام البنین (س)» گریه می‌کرد.