به گزارش مفدا ایران، جلسه «یکشنبه‌ها با تفسیر کوتاه قرآن»‌ 29 مهرماه بین نماز ظهر و عصر در مسجدامام‌حسین (ع) برگزار شد و بخش هایی از آیه 122 سوره طه، توسط حجت الاسلام دکتر محمدنژاد به شرح ذیل بیان شد:

«ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَیْهِ وَهَدَیٰ» سپس خداوندحضرت آدم را (به مقام نبوتش) برگزید و توبه او را پذیرفت و هدایتش فرمود. (سوره طه آیه ۱۲۲)
وقتی مؤمن خطا می‌کند، احساس بی‌پناهی کرده و دوست دارد خداوند به او پناه دهد. خداوند متعال نیز رحمت بی‌کران خویش را از وی دریغ نمی‌کندو شیطان نیز فرصت را برای ناامیدکردن انسان از رحمت الهی از دست نمی‌دهد.بزرگترین گناه، مأیوس شدن از رحمت الهی است. حضرت آدم با اینکه خطا کرد، از رحمت الهی مأیوس نشد و بلافاصله به درگاه حضرت حق پناه آورد. خداوند متعال نه‌تنها توبه او را پذیرفت، بلکه حضرت آدم را برای نبوّت انتخاب کرد و مقامی به او داد. حضرت آدم توفیق این مقام را بخاطر امید به رحمت الهی به‌دست آورد و مورد هدایت الهی قرار گرفت.
پیام آیه:
چه در جمع های خانوادگی، چه دوستانه، چه کارمندی و ... حتماً از افراد خطا سر میزند! اما آنچه که اهمیت دارد این است که ما نسبت به این خطاها چگونه رفتار کنیم؛ به دو صورت می‌توان رفتار کرد:
۱.انسان از خطای طرف مقابل بگذرد و او را برای جبران مافات راهنمایی کند. ۲.نسبت به خطای طرف مقابل گذشت نداشته باشد و رابطه را تخریب کند! در دروس مدیریتی این را به ما آموخته اند که خطا را به‌عنوان یک تجربه نگاه و توجه کنیم؛ مزیّت این دیدگاه این است که باعث عدم تکرار خطا و باعث جبران مافات و درنتیجه باعث اخذ ثمره خوب است. گرچه استثنائاتی وجود دارد از افرادی که خطا کردند و قابل گذشت نیست، لکن طبق تجربه، این استثنائات در جامعه کم هستند؛ بنابراین اجازه ندهید بخاطر شبهات و شکیّاتی که درباره این افراد دارید، روحِ رحمت و مغفرت شما از بین برود. اهل رحمت و بخشش باشید!