به گزارش مفدا کرمانشاه، در ادامه‌ی مجموعه دیدارها با خانواده معظم شهدا، در تاریخ  ۲ خرداد ماه ۱۴۰۱ و با حضور حجت‌الاسلام سوری معاون دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه، دکتر محمدرضا غلامی معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، سعید کریمی خو مدیر کل سازمان حج و زیارت استان، زهرا باقری مدیر اسناد و مدارک دفاع مقدس و جمعی از مسئولین، کارشناسان و دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، از مادر شهید عبدالوحید رضایی تقدیر و تکریم شد.

شهدا، جانبازان و ایثارگران انسان‌های سرافراز و بزرگواری بودند که رشد و بالندگی کشور را مرهون فداکاری‌های آنها در طول هشت سال دفاع مقدس هستیم و تکریم از مادران شهدا که اسوه‌های صبر و مقاومت برای نسل جوان هستند وظیفه‌ی هر فردی است، چرا که باید رشادت‌ها و ایثارگری‌های شهدا برای نسل های آینده تبیین شود.

شهید عبدالوحید رضایی در  ۱۵ اردیبهشت ماه، سال ۱۳۴۲ در شهر کرمانشــاه دیده به جهان گشود، پدرش منوچهر و مادرش نرگس خاتون نام داشت، وی تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت و پس از اتمام مدرسه به عنوان نیروی بسیجی در جبهه حضور یافت، وی از همان کودکی بسیار مظلوم و با تقوا بود و نیز پیشکسوت و پهلوان کشتی بود و علاقه‌ی زیادی به ورزش زورخانه‌ای داشت.

مادر شهید رضایی در وصف خوبی‌های فرزندش چنین گفت که عبدالوحید از همان بچگی بسیار نجیب، مظلوم و با تقوا بود و هر زمان که به خانه می‌آمد زانوهایش را بر زمین می‌گذاشت و دستم را می‌بوسید. او پس از آنکه مدرک دیپلم‌اش را گرفت به جبهه رفت، مدتی را در جبهه‌ها حضور داشت. این مادر شهید ادامه داد، سه ماه قبل از شهادتش بود که زنی را در خواب دیدم و گفت عبدالوحید شهید شده است از خواب پریدم و عبدالوحید را بیدار کردم و گفتم خوابی دیده ام او گفت ان‌شاء الله که خیر است و صبح روز بعد به جبهه رفت که سه ماه بعد همسر آیت‌الله نجومی به درب منزل ما آمد و گفت آیت‌الله نجومی گفته‌اند که عبدالوحید مجروح شده است اما من گفتم نه مجروح نشده بگویید شهید شده است.

حاج خسرو امیری پیشکسوت دفاع مقدس و از دوستان و هم‌رزمان شهید عبدالوحید رضایی در زمان جنگ بیان داشت: شهدا هریک خصوصیات خاصی داشته‌اند که نشات گرفته از شخصیت فردی و خانوادگی آنها بوده است، شهدا کسانی بودند که تکلیف خود را به خوبی انجام دادند و پشت سر ولایت فقیه و تابع دستور ولایت بودند و سرانجام جان خود را در راه خدا و اسلام فدا کردند.

وی در ادامه به بیان خاطره‌ای پرداخت و گفت: در زمان جنگ، منصور شیرزادی که فرمانده تخریب بودند برای ما تعریف کردند که شهید عبدالوحید رضایی و شهید منصور شهبازی زمانیکه میدان مین را خنثی می‌کردند پایشان بر روی یکی از مین های فرسوده می‌رود و مین منفجر شده و پیکر هر دو شهید بر روی زمین کوه‌های بازی دراز افتاده بود، وی به سمت دو شهید رفته و سر هر دو را بردامن گرفته که در آن حال شهید رضایی از فرمانده خود خواسته تا پیکرش را به سمت قبله بچرخاند و در همان حال بر امام حسین(ع) سلام می‌فرستد و به درجه‌ی رفیع شهادت نائل می‌آیند.

سرانجام ۱۹ شهریور ۱۳۶۲ در بازی دراز بر اثر انفجار مین و اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر شهید در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شده است.