ای جاری زلال ولایت، ای دریای خروشان صلابت، ای نسیم پرمهر عطوفت، ای محمد!

اسلام، نام پرآوازه‌ی خویش را وامدار قامت رشید عصمت توست، جهان، زیبایی‌اش را مدیون نام پرعظمت توست، و بهشت شکوهش را  مرهون حضور پر فیض توست.

ای که دریای چشمانت، آیینه تمام نمای ماه، ای که جان گران‌بهایت لایق سوگند خداوندی، کران تا کران این کهکشان، مسجود زیبایی و شکوه توست.

تو زیباترین بهانه پرستیدنی.

خوشا به حال ما که تو آمدی و پیام آور عطوفت پروردگارمان شدی و با سخنان مسحور کننده‌ات، ما را به سعادت ابدی فرا خواندی.

من یقین دارم که هر کسی اندکی به معرفت تو پی برده باشد، عاشق و دلباخته آیین و مسلک تو خواهد شد چون عاشقی که مطیعانه و بی پروا در پی معشوق رود.

خوشا آن روز که پروردگار، کمال ربوبیتش را در وجود  پاک تو دید و تو را عهده‌دار رسالت خویش  نمود و زمین و زمان را تا به ابد، مشکور و مشعوف ساخت.

به راستی که روح خداوندی، چه زیبا در قلب و روحت رخنه کرده و چه مسعود و مفتخر است پروردگار تو به داشتن چنین بنده‌ی فرشته خوی پر عظمتی.

متن: حدیث مرادی