به گزارش مفدا گیلان، فاطمه ملقب به «امّ‌البنین»، دختر حزام بن خالد بن ربیعه، از بانوان نمونه‌ی صدر اسلام و زنی باکمالات، ادیب و باوقار بود. با اینکه در خاندانی بزرگ زندگی می‌کرد اما تشرف او به همسری امیرالمومنین علی (ع)، از او چهره‌ای تابناک در تاریخ اسلام ساخت.
ثمره‌ی پیوند وی با امام علی (ع) چهار فرزند بود که «عباس» بزرگ‌ترین و درخشنده‌ترین آن‌ها به شمار می‌رفت. «عبداللّه» در ۲۵ سالگی به دست هانی بن ثُبیث حضرمی در کربلا به شهادت رسید، «عثمان» در ۲۱ سالگی به دست خولی بن یزید اصبحی در کربلا به سختی مجروح و سپس شهید شد و «جعفر» نیز در سن ۱۹ سالگی در روز عاشورا، شهد شهادت نوشید.
همه‌ی اعضای این خانواده، از مادر خویش آموخته بودند که چگونه در خط ولایت و امامت فرزندان فاطمه (س) جان خویش را بر کف اخلاص نهند و در این راه قدم بردارند. در هنگام شهادت مولای متقیان حضرت علی (ع)، فرزند بزرگ امّ‌البنین، ابوالفضل‌العباس (ع) در حدود چهارده سال سن داشت و برادرانش از او کوچک‌تر بودند. این زن ایثارگر، جوانی و نیروی خویش را با تمام وجود، صرف تربیت و حفظ فرزندان خویش کرد و همچون مادری مهربان و دلسوز در خدمت آن‌ها بود. همه‌ی فرزندان امّ‌البنین به شایسته‌ترین وجه تربیت شدند و در نهایت با کمال عشق و علاقه، هستی خود را نثار اعتلای کلمه‌ی حق و حفظ دین اسلام کردند.
ایشان در واقعه‌ی کربلا حضور نداشت و هنگامی که بشیر خبر شهادت فرزندان رشید او را برای مادرشان می‌آورد، وی صبر و بردباری پیشه می‌کند و فقط از حال امام خود می‌پرسد و می‌فرماید: رگ قلبم را پاره کردی. بچه‌هایم و آنچه زیر آسمان است، فدای ابا عبدالله. از حسین برایم بگو.
امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: حضرت امّ‌البنین (س) بعد از واقعه عاشورا و شنیدن خبر شهادت فرزندان خود، به ویژه خبر شهادت امام حسین (ع)، همواره در مدینه به قبرستان بقیع می‌آمد و برای آن جوانمردان با سوز و گداز خاصی عزاداری می‌کرد و یاد و نام آنان را با نوحه‌سرایی و مرثیه‌خوانی زنده نگه می‌داشت. در آنجا مردم مدینه حضور می‌یافتند و افزون بر حزن و اندوه در مصیبت حماسه‌سازان عاشورا، پیام‌ها و سخنان آن بانوی بافضیلت را می‌شنیدند. تا آنجا که مروان، از دشمنان اهل بیت علیهم‌السلام هم از اشعار و ندبه‌های جان‌سوز ایشان، متأثر می‌شد و می‌گریست.
سرانجام، زندگی سراسر مهر، عاطفه و ایثار حضرت امّ‌البنین (س)، حدود ۱۰ سال پس از حادثه‌ی کربلا به پایان رسید. ایشان در سال ۶۹ هجری قمری دار فانی را وداع گفت و در قبرستان بقیع در کنار عمه‌های پیامبر (ص) و امامان معصوم علیهم‌السلام و دیگر چهره‌های درخشان و برجسته‌ی اسلام به خاک سپرده شد.
به پاس گرامیداشت مقام والای این بانوی فداکار و نمونه، ۱۳ جمادی‌الثانی همزمان با سالروز وفات ایشان، در تقویم جمهوری اسلامی ایران «روز تکریم مادران و همسران شهدا» نامگذاری شده است.
ارسال نظر