به گزارش مفدا کرمانشاه، در گذشته تاکید روانشناسی به عنوان یک علم، بیشتر بر بیماری و هیجانهای منفی بود و توجه چندانی به هیجانهای مثبت مانند نشاط، امیدواری، نوعدوستی و غیره نداشت. امروزه روانشناسی مثبتگرا در مقابل این روند ظهور کرده و توجه خود را به نقاط قوت و کمال انسانی معطوف کردهاست. یکی از اهداف این رویکرد، بررسی سازههایی است که سازگاری افراد را با نیازها و تهدیدهای زندگی تبیین میکند. تابآوری از جمله این سازههاست و جایگاه ویژهای در تحقیقات روانشناختی پیدا کردهاست. تابآوری، سازگاری موفقیتآمیز با شرایط ناگوار و تهدیدآمیز محیط فرد است. انسان، یگانه موجودی است که باید زیستن را بیاموزد و آگاهانه با محدودیتهایش کنار بیاید. فرایند پویای تابآوری موجب میشود تا افراد با رویدادهای تنشزا در زندگی به شیوهی مناسب رو به رو شوند.
• هدف پژوهش کنونی، پیشبینی تابآوری افراد مبتلا به کرونا بر اساس امید، مقابله مذهبی، هوش معنوی و شفقت به خود بود. یافتههای پژوهش نشان داد که این متغیرها، پیشبینی مناسبی برای تابآوری میباشند. در پاسخ به این سؤال که بین امید و تابآوری در افراد مبتلا به کرونا چه رابطهای وجود دارد؟ نتایج پژوهش نشان داد، هرچه امید در افراد مبتلا به کرونا بالاتر باشد، در شرایط سخت و دشوار ابتلای به کرونا عملکرد بهتری دارند.
• مجموعه نتایج پژوهش حاکی از این است که نقش هوش معنوی در افزایش تابآوری نسبت به متغیرهای امید، سبک مقابله مذهبی و شفقت به خود بیشتر است. لیکن هر چهار متغیر پیشبینی خوب، متغیر ملاک تابآوری هستند. همچنین وجوه مشترک متغیرهای امید، سبک مقابلهی مذهبی، هوش معنوی و شفقت به خود، فرد مبتلا به کرونا را تابآور میکند. وجوه مشترکی چون توانایی حل مسأله، یافتن مسیر تازه برای حل مسأله، معنایابی جدید زندگی و نگرش مثبت به خود، تابآوری افراد را افزایش میدهد.
• بر اساس نتایج این پژوهش میتوان گفت: در دوران همهگیری کرونا در جهان و به ویژه کشور ایران در حالی که پزشکان، رواندرمانگران و مسؤلان کشور زمینه آموزش برای مبتلایان، جهت ارتقای امید، یادگیری سبکهای مقابلهی مذهبی مثبت، ارتقای هوش معنوی و افزایش میزان شفقت به خود را فراهم میکنند، تابآوری افراد مبتلا به بیماری کرونا افزایش مییابد.
مشاهده منبع اصلی این مقاله در لینک زیر: http://quranmed.com/article-1-426-fa.html
تدوین و سرچ: علی حکیمی
ارسال نظر