در ۱۷ مرداد سال ۱۳۷۷ ، «محمود صارمی» خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی با نثار خون خویش در راه رسالت مقدس آگاهی بخشی، جانش را فدای زدودن غبار بی خبری از چهره حقایق کرد و در مزار شریف(حین انجام ماموریت خبری در افغانستان) به شهادت رسید.

اینک ۲۳ سال از آن واقعه می گذرد و روز خبرنگار فرصتی برای تامل در رسالت خبرنگاری است. روزخبرنگار را می توان به ایستادن مقابل آیینه ای تشبیه کرد که این بار به جای انعکاس تصاویر واقعی و روشن از اخبار و اطلاعات، خبرنگار سیمای خویش را در آن نگریسته و ردای خدمت و لباس خبرنگاری خود را با آنچه از فلسفه وجودی و رسالت کاریش در ذهن دارد، تطبیق می دهد.

یک سوی خبرنگار اندیشه ها و وجدان های بیدار انسان هایی قرار دارد که تشنه حقیقت و دریافت تصاویر واقعی حوادث اند؛ و در سوی دیگر انبوهی از اطلاعات جعلی، کتمان حقایق و پرده پوشی های منفعت طلبانه در سراسر جهان و او همسو با آیه (۴۲) سوره بقره که می فرماید: «وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (و حق را به باطل مپوشانید و حقیقت را پنهان نسازید و حال آنکه (به حقّانیّت آن) واقفید)»، و همنوا با این بیت از قصیده سعدی که می گوید: «سعدیا چندان که می‌دانی بگوی/ حق نباید گفتن الا آشکار»، رسالتی جز انتقال و انعکاس حقیقت ندارد، حقیقتی که گاه تلخ است و برخی آن را برنمی تابند اما غافل از آنکه قلم و بیان را با خفتن در نیامِ خاموشی کاری نیست و صد افسوس که بخشی از جامعه بشری این فرمایش مولای متقیان در حکمت ۳۶۸ نهج البلاغه را درک نکرده است که «إِنَّ الْحَقَّ ثَقِیلٌ مَرِی ءٌ وَ إِنَّ الْبَاطِلَ خَفِیفٌ وَبِی ءٌ (حق سنگین است اما گوارا، و باطل سبک لیکن در کام چون سنگ خارا.)».

جهان حاضر مملو از پرده پوشی های سیاستمدارانه سردمداران منفعت طلبی است که نه تنها به دنبال انعکاس حقیقت نیستند بلکه با وارونه جلوه دادن وقایع، تفاسیر متضاد و سوداگرانه، پیشبرد اهداف مادی خویش را می جویند.