به گزارش مفدا کرمانشاه، در گذشته تاکید روان‌شناسی به عنوان یک علم، بیشتر بر بیماری و هیجان‌های منفی بود و توجه چندانی به هیجان‌های مثبت مانند نشاط‌، امیدواری، نوع‌دوستی و غیره نداشت. امروزه روان‌شناسی مثبت‌گرا در مقابل این روند ظهور کرده و توجه خود را به نقاط قوت و کمال انسانی معطوف کرده‌است. یکی از اهداف این رویکرد، بررسی سازه‌هایی است که سازگاری افراد را با نیازها و تهدیدهای زندگی تبیین می‌کند. تاب‌آوری از جمله این سازه‌هاست و جایگاه ویژه‌ای در تحقیقات روان‌شناختی پیدا کرده‌است. تاب‌آوری، سازگاری موفقیت‌آمیز با شرایط ناگوار و تهدیدآمیز محیط فرد است. انسان، یگانه موجودی است که باید زیستن را بیاموزد و آگاهانه با محدودیت‌هایش کنار بیاید. فرایند پویای تاب‌آوری موجب می‌شود تا افراد با رویدادهای تنش‌زا در زندگی به شیوه‌ی مناسب رو به رو شوند.

مقدمه:

هدف پژوهش کنونی، پیش‌بینی تاب‌آوری افراد مبتلا به کرونا بر اساس امید، مقابله مذهبی، هوش معنوی و شفقت به خود بود. یافته‌های پژوهش نشان داد که این متغیرها، پیش‌بینی مناسبی برای تاب‌آوری می‌باشند. در پاسخ به این سؤال که بین امید و تاب‌آوری در افراد مبتلا به کرونا چه رابطه‌ای وجود دارد؟ نتایج پژوهش نشان داد، هرچه امید در افراد مبتلا به کرونا بالاتر باشد، در شرایط سخت و دشوار ابتلای به کرونا عملکرد بهتری دارند.

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش حمایت اجتماعی ادراک شده، راهبردهای مقابله ای و تاب آوری در پیش بینی کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام. اس بود. در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی، از بین بیماران مراجعه کننده به انجمن ام. اس استان آذربایجان شرقی 100 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها مقیاس چند وجهی حمایت اجتماعی ادراک شده، پرسشنامه مقابله با استرس، مقیاس تاب آوری و پرسشنامه کیفیت زندگی و به منظور تحلیل داده ها ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به کار رفت، نتایج به دست آمده عبارتند از اینکه: وجوه مختلف حمایت اجتماعی ادراک شده، راهبردهای مقابله ای و تاب آوری با کیفیت زندگی، همبستگی مثبت دارند و می توان کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام. اس را بر اساس متغیرهای حمایت اجتماعی ادراک شده، راهبردهای مقابله ای و تاب آوری پیش بینی نمود. همچنین میزان حمایت اجتماعی ادراک شده، راهبردهای مقابله ای و تاب آوری مبتلایان به بیماری ام. اس می تواند سلامت روانی و جسمی آنها را تحت تاثیر قرار دهد.

مواد و روش ها:

 این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، از نوع توصیفی همبستگی است.  جامعه آماری پژوهش حاضر شامل افراد بالای ۱۸ سال ایرانی مبتلا به بیماری کرونا است که ۱۴۴ نفر با روش نمونه گیری گلوله برفی از میان جامعه آماری انتخاب شدند. در این پژوهش، پرسشنامه ی امید اسنایدر (۱۹۹۱)، سبک مقابله مذهبی پارگامنت (فرم کوتاه) (۲۰۰۰)، هوش معنوی عبدالله زاده (۱۳۸۸)، شفقت به خود (۲۰۱۰) و تاب آوری لیو کانر و دیویسون (۲۰۰۳) مورد استفاده قرار گرفته است. برای بررسی معادله ی خطی متغیرهای مورد مطالعه در راستای پیش بینی تاب آوری، از رگرسیون خطی گام به گام استفاده شد. در این روش به ترتیب متغیرهای پیش بین امید (۳۴/۰=β۱) هوش معنوی (۴۷/۰=β۲)، شفقت به خود (۳۵/۰=β۳)  و مقابله مذهبی (۱۹/۰=β۴) وارد مدل شدند.

مطالعات حاکی از این است که نقش هوش معنوی در افزایش تاب‌آوری نسبت به متغیرهای امید، سبک مقابله مذهبی و شفقت به خود بیشتر است. لیکن هر چهار متغیر پیش‌‎بینی خوب، متغیر ملاک تاب‌آوری هستند. همچنین وجوه مشترک متغیرهای امید، سبک مقابله‌ی مذهبی، هوش معنوی و شفقت به خود، فرد مبتلا به کرونا را تاب‌آور می‌کند. وجوه مشترکی چون توانایی حل مسأله، یافتن مسیر تازه برای حل مسأله، معنایابی جدید زندگی و نگرش مثبت به خود، تاب‌آوری افراد را افزایش می‌دهد.

نتیجه‌گیری:

بر اساس نتایج این پژوهش می‌توان گفت: در دوران همه‌گیری کرونا در جهان و به ویژه کشور ایران در حالی که پزشکان، روان‌درمانگران و مسؤلان کشور زمینه آموزش برای مبتلایان، جهت ارتقای امید، یادگیری سبک‌های مقابله‌ی مذهبی مثبت، ارتقای هوش معنوی و افزایش میزان شفقت به خود را فراهم می‌کنند، تاب‌آوری افراد مبتلا به بیماری کرونا افزایش می‌یابد.

برای دانلود مقاله اینجا کلیک کنید.         

   تدوین و سرچ: علی حکیمی، عضو سرویس پژوهشی مفدا کرمانشاه