کم توانی ذهنی یا عقب ماندگی ذهنی اختلالی است که با عملکرد هوشی زیر حد طبیعی و اختلال در مهارت های انطباقی مشخص می گردد. سن شروع کم توانی ذهنی زیر ۱۸ سال است و منظور از مهارت های انطباقی انجام کارهایی است که در هر سن خاص به طور معمول از فرد انتظار می رود. عقب ماندگی ذهنی با هوش کمتر از متوسط ‌یا ناتوانایی ذهنی و نبود مهارت لازم برای زندگی روزمره مشخص می‌شود؛ افراد دارای معلولیت فکری می‌توانند مهارت های جدید را یاد بگیرند، اما روند این یادگیری کند است. درجات مختلفی از ناتوانی ذهنی، از خفیف تا عمیق وجود دارد و بسته به علت عقب ماندگی و شدت آن کودک در زندگی دچار مشکل می‌شود.

کسی که ناتوانی ذهنی دارد، در دو زمینه عملکرد فکری و رفتارهای سازگارانه محدودیت دارد. عملکرد فکر به توانایی فرد در یادگیری، استدلال، تصمیم گیری و حل مشکلات اشاره دارد و  رفتارهای سازگارانه مهارت هایی هستند که برای زندگی روزمره لازم است، مانند اینکه می توان به طور مؤثر ارتباط برقرار کرد، با دیگران تعامل داشت و از خود مراقبت کرد.

با اقدامات آموزشی و اجتماعی می‌توان یک زندگی طبیعی در خارج از بیمارستان را برای این افراد فراهم کرد، که شامل مدارس ویژه، انجام کارهای خانه‌داری،  صنایع دستی و حمایت از این افراد و خانواده آنان می‌باشد