دیروز روز آزاد سازی خرمشهر بود. 

اگرجهان آرا بود رأی می داد یا نه؟ اگر صیاد بود چی؟ راستی باکری و خرازی و علم‌الهدی و زین‌الدین و باقری بودند چه می‌کردند؟ صندوق‌های رأی زیر باران بمب خمپاره پر می‌شد. راستی به بزرگی عدد 265 هزار فکر کرده‌اید؟ 265 هزار انسان پاک که خونشان برای این سرزمین ریخت تا بماند و سرافراز باشد تا نام خرمشهر محمره نشود تا صدام برای ما فرماندار تعیین نکند تا ناموس ما به تاراج نرود. راستی بزرگتر از ناموس وطن داریم؟  17000 نفر زن و بچه و کودک مردم عادی قربانی جاه‌طلبی رجوی و عضدانلو می‌دانی یعنی چه؟ چقدر این روزها جای سردارمان خالیست راستی اگر بود چه می‌گفت؟ چه ساعتی بعد از شروع رأی‌گیری پای صندوق می‌رفت؟ الان کجا بود؟ در کدام تونل زیرزمینی غزه و یمن و لبنان برای کشورش می‌جنگید و نقشه می‌کشید با دوربین از بالای کدام خاکریز  بدن دشمن را به لرزه می‌انداخت؟ سردار اگر شاخص معرفی می‌کرد اولین حرفش چه بود؟ ورزش بود یا وطن؟ زندان بود یا استقلال؟ اولویت اولش کدام ارزش بود که در کشور غریب در ماموریت رسمی تکه تکه شد؟

حتما شما هم جزو 27 میلیون تشییع کننده‌اش بودید. اشک‌های زلالی که از ته دل برایش به زمین ریخت و یک کشور را به خروش درآورد و متحد کرد. 

اگر آن روز دستور حمله به پایگاه‌های آمریکا صادر می‌شد چند نفر به مرزها می‌رفتند ؟ 

امروز همان روز است دستور حمله صادر شده.

نقشه عملیات دشمن لو رفته. 

ابتکار دست ماست. 

یک انتخاب.

و چهار سال تماشای بغض و حقد و حقارت دشمن با یک لیوان چای در دست.