به گزارش مفدا – گناباد، شهرت صدرای شیرازی در دوران حیات وی طالبان حکمت را به مدرسه خان آورد و بزرگانی مانند «ملا محسن فیض کاشانی» و «ملا عبدالرزاق لاهیجی» در این مکان نزد وی تلمذ می‌کردند.

محمد بن ابراهیم قوامی شیرازی ملقب به صدرالمتألهین یا ملاصدرا، از بزرگان فلسفه اسلامی و از بزرگترین دانشمندان جهان در نهم جمادی‌الاولی سال ۹۸۰ قمری در شیراز دیده به جهان گشود.

در دوران جوانی، صدرالمتالهین جوان با شیخ بهایی آشنا گردید که سنگ بنای شخصیت علمی و اخلاقی ملاصدرا  توسط این دانشمند جهاندیده‌ی کم نظیر، بنا نهاده شد و تکمیل این بنای معنوی را استاد دیگرش دانشمند سترگ و استاد علوم دینی - الهی و اصول یقینی سید امیرمحمد باقر بن شمس الدین، مشهور به میرداماد عهده دار گشت.

ملاصدرا، بنیانگذار مکتب فلسفی حکمت متعالیه به عنوان سومین مکتب مهم فلسفی در جهان اسلام است که این کتاب حاوی ژرف ترین پاسخ‌ها به مسائل فلسفی است. وی علاوه بر سلوک درعرفان به عنوان یکی از موفق‌ترین فلاسفه، مطرح بوده که با طی کردن مراحل مختلف، گنجینه‌ی با ارزشی را برای ساخت قلعه‌ای از دانش کشف نمود که با نور جاودانی حقیقت می‌درخشد.

صدرالمتألهین از نویسندگان خوش قلم و پرکار در فلسفه اسلامی بوده و آثار قلمی او لطیف و در کمال فصاحت و بلاغت است که برخی از آنها اسفار اربعه، مبدأ و معاد، دیوان اشعار، حدوث العالم، مفاتیح الغیب و متشابهات القرآن است.

این حکیم وارسته در طول عمر ۷۱ ساله‌اش هفت بار با پای پیاده به حج مشرف شد و گل تن را با طواف کعبه دل صفا بخشید و در آخر نیز سر بر این راه نهاد و به هنگام آغاز سفر هفتم یا در بازگشت از آن سفر به سال ۱۰۵۰ هجری قمری در شهر بصره تن رنجور را وداع نمود و در جوار حق قرار گرفت و در همانجا به خاک سپرده شد. اگر چه امروز اثری از مزار او نیست؛ اما عطر دلنشین حکمت متعالیه از مُرکب نوشته‌هایش، همواره مشام جان را می‌نوازد.

خبرنگار: یگانه باقرزاده