«فاطمه» ملقب به «امّ‌البنین»، از بانوان نمونه ی صدر اسلام و  زنی باکمال، ادیب و باوقار بود و وی تا پیش از این ازدواج  اگرچه از خاندانی بزرگ بود ولی بی نام ونشان بود تااینکه پس از ازدواج با امام، از او چهره‌ای تابناک در تاریخ اسلام باقی ماند و از روزی که به خانه ی امیرمؤمنان علی(ع) آمد هر روز بر درخشش و بزرگی او افزوده شد..

ام‌البنین(س) از امام، صاحب چهار فرزند شد که عباس(ع) بزرگ‏ترین و درخشنده‌ترین آن ها به شمار می رفت. فرزندان او در دامان مادری تربیت یافته بودند که آنان را خدمت گزار فرزندان فاطمه‏(س) میدانست و چون پروانه، گرد حسنین و زینبین می سوخت. نوشته‏ اند هنگام تولد عباس(ع)، امام علی‏(ع) نوزاد خود را در آغوش کشید و نوازش کرد. سپس اشک او جاری شد و دستان عباس(ع) را بوسید و او را در آغوش خود فشرد.

امّ‌البنین(س) با دیدن این منظره، از او پرسید: «چرا دستان او را می بوسید؟ آیا عیبی در آن هست؟» امام علی‏(ع) فرمود: «اگر خویشتن‏دار باشی، خواهم گفت. این دست‏ها در پی یاری فرزندم حسین‏(ع) در کربلا قطع می شوند و ...» اشک در چشمان این مادر حلقه زد، ولی فرو نچکید؛ زیرا عشق و علاقه ی او نسبت به این خانواده به اندازه‏ ای بود که خود و فرزندانش را به دست فراموشی سپرده بود. او به جای زاری، عزم خود را جزم کرد تا ثمره ی زندگی اش را برای فداکاری در آن روز بزرگ آماده سازد.

  ازدواج امام علی(ع) با امّ البنین(س)

ازدواج حضرت علی‏(ع) با امّ‌البنین(س) بدین صورت بود که بعد از شهادت فاطمه زهرا علیهاالسلام ، علی بن ابی‏طالب علیه‏السلام  از برادرش عقیل که آشنا به علم نسب‏شناسی عرب بود ـ، خواست که برایش همسری از تبار دلاوران برگزیند تا پسر دلیری برای مولا به ارمغان آورد. عقیل، این حضرت را برگزید و حضرت علی علیه‏السلام نیز این انتخاب را پسندید. چون عقیل از اصالت خاندان و فرهیختگی پدران و جنگ آوری نیاکان حضرت امّ‌البنین(س) آگاهی داشت، وی را به امیرالمؤمنین(ع) معرفی کرد. امام پس از مشورت با عقیل، از امّ‌البنین(س) خواستگاری کرد. امّ‏ البنین‏(س) نیز با کمال رضایت پیشنهاد امام را پذیرفت و با امام ازدواج کرد.

ثمره ی پیوند

امام علی‏(ع) از امّ‌البنین(س) صاحب چهار پسر شد:

1. ابوالفضل العباس‏(ع).

2. عبداللّه که در 25 سالگی در کربلا به شهادت رسید.

3. عثمان که در 21 یا 23 سالگی  در کربلا به سختی مجروح و شهید شد.

4. جعفر که او نیز در سن 19 یا 21 سالگی روز عاشورا، شهد شهادت نوشید.

همه ی اعضای این خانواده، از مادر خویش آموخته بودند که چگونه در خط ولایت و امامت فرزندان فاطمه(س) جان خویش را بر کف اخلاص نهند و در این راه، شهد شیرین وصال بنوشند. با شهادت چهار فرزند ام‏البنین علیهاالسلام در کربلا، این بانوی شکیبا، به افتخار مادر شهیدان بودن نائل آمد و درکنار همسر شهید بودن، افتخاری دیگر بر صفحه افتخاراتش افزوده شد.

وقتی خبر شهادت فرزندانش به او رسید، سرشک اشک از دیده فرو ریخت و با روحیه‏ای قوی در اشعاری گفت: «ای کسی که فرزند رشیدم عباس را دیدی که همانند پدرش بر دشمنان تاخت، فرزندان علی علیه‏السلام همه شیران بیشه شجاعتند. شنیده‏ام بر سر عباس عمود آهنین زدند، در حالی که دست‏هایش را قطع کرده بودند؛ اگر دست در بدن پسرم بود، چه کسی می‏توانست نزد او آید و با او بجنگد؟»
از این رو، سالروز وفات این حضرت را روز بزرگداشت مادران و همسران شهدا" نامیده اند چراکه مادران و همسران شهدا با تقدیم عزیزترین داشته های خود، همسران و فرزندانشان، تاریخ را به گونه ای دیگر در حمایت از حسین زمان، خمینی بت شکن؛ تکرار کردند و چه زیبا نقش آفرین بازسازی این تاریخ پرشکوه شدند.