به گزارش مفدابابل، در سال های ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۴ خورشیدی، بی حجابی علنی تا حدی رواج یافته بود. چنان که عده ای از زن های طبقات مرفه اروپایی از طرف رضاخان اجازه داشتند در منزل لباس اروپایی به تن کنند و حتی عده ای از آنها بدون حجاب در خیابان ها حاضر شوند. حتی توافق شده بود که اگر شخصی از مراجع و علما مانع این کار شد، شهربانی و مأموران حکومتی در مقابل، از زنان بی حجاب حمایت کنند.

سرانجام انتظار غربی ها به سر رسید. رضاشاه به اتفاق ملکه و دو دخترش که بی حجاب بودند و لباس اروپایی به تن داشتند، در دانش سرای مقدماتی حضور یافت و با اعطای دیپلم به محصلان و معلمان، کشف حجاب را به طور رسمی اعلام کرد. این در حالی بود که آثار شرم و حیا از رخسار بسیاری از زنانی که به اجبار در مراسم شرکت کرده بودند، آشکار بود و حتی عده ای از زنان، تا پایان مراسم رو به دیوار ایستاده بودند و اشک می ریختند.

اقدامات خشونت آمیز بر ضد زنان باحجاب

اعمال محدودیت بر ضد زنان باحجاب در آغاز و پس از آن، استفاده از شیوه های سرکوب گرانه پلیسی، چهره دوم جشن ها و سخن رانی های به ظاهر مترقیانه رضاخانی بود. در همین زمان، برخی از مغازه دارها نیز هم گام با شهربانی، در اعمال محدودیت ها شرکت و با چسباندن اطلاعیه هایی بر در مغازه خود بدین مضمون که: «به چادری ها جنس نمی فروشیم»، با مأموران همکاری می کردند. پس از مدتی به مأموران دستور داده شد خشونت بیشتری به خرج دهند.

بر اساس گزارش های شاهدان عینی، پلیس در گوشه خیابان ها می ایستاد و زنان چادری را زیر نظر می گرفت و چادر از سر آنها برمی داشت و پاره می کرد، به گونه ای که جوی های آب کنار برخی از خیابان ها، از چادر انباشته شده بود.

بازتاب کشف حجاب در برخی روزنامه ه

برخی مطبوعات دوره رضاخان که در برابر غرب، خودباخته بودند، با حمایت از کشف حجاب، آن را آزادی زنان از اسارت پنداشتند. برای نمونه، سرمقاله روزنامه ایران در ۱۸ دی ۱۳۱۴ خورشیدی چنین بود: «دیروز میهن عزیزمان، ایران، وارد یک مرحله جدید از حیات اجتماعی خود گردید. در این روز تاریخی، سند آزادی زنان ایران امضا شد و از این به بعد، زن ایرانی وارد مرحله سعی و عمل می گردد. در این روز، نیمه دیگر جمعیت ایران، زندگانی نوین را از سر گرفت و ارزش معنوی نفوس ایران بیشتر شد و این خبر نه تنها زن و مرد ایرانی را مسرور می کند، بلکه در همه جای جهان پیچیده و تمامی جهانیان را مجذوب خود خواهد ساخت».

واکنش آیت الله مرعشی نجفی رحمه الله در برابر کشف حجاب

در زندگی نامه آیت الله مرعشی نجفی رحمه الله آمده است که ایشان با شجاعت تمام، در برابر رئیس پلیس قم که سعی داشت در حرم مقدس حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام، حجاب زنی را به زور از سرش بردارد، ایستادگی کرد و سیلی محکمی بر گوش او نواخت. این شخص، آیت الله نجفی را تهدید به قتل کرد، ولی فردای آن روز قسمتی از سقف بازار بر سرش ریخت و در دم کشته شد. این واقعه سبب شد مقام و منزلت آیت الله مرعشی نجفی نزد مردم دوچندان شود.

پی آمدهای کشف حجاب در جامعه

پی آمدهای اجتماعی ـ فرهنگی

آن دسته از زنان که حجاب را به نام ترقی رها کردند، بین خود و نسل گذشته و فعلی که به حفظ آداب و رسوم جامعه خود مقید بودند، مانعی به وجود آوردند. این نسل جدید و تجددخواه، اوقات فراغت خود را بیشتر در سینماها و سالن های نمایش می گذراندند تا خلأ ناشی از ناپیوستگی با جامعه گذشته را پر کنند. بنابراین، سست شدن بنیان خانوادگی و پیوندهای زناشویی و در نتیجه، افزایش میزان طلاق و در پی آن، گسترش فساد و بحران های اخلاقی و روانی، از پی آمدهای منفی کشف حجاب به شمار می آمد.

پی آمدهای اقتصادی

بیشتر زنانی که پس از کشف حجاب فرصت یافتند وارد اجتماع شوند و شغلی انتخاب کنند، پیش از آنکه شغلی تولیدی را برگزینند و در چرخه تولید مفید باشند، وارد شغل های به ظاهر خدماتی شدند و به مصرف کالاهای ساخت لوکس و بیگانه پرداختند. مدعیان کشف حجاب این گونه مصرف گرایی را مترادف با پیشرفت زن ایرانی می دانستند. اگر زنِ از حجاب درآمده ایرانی به دامان حجاب های دیگر نمی افتاد و اگر بیش از مصرف به تولید می پرداخت، شاید با حضور خویش در اجتماع می توانست در پیشبرد اقتصاد کشور و خانواده بیش از گذشته مفید باشد، ولی این قربانی توطئه بیگانگان و مزدوران داخلی آنها، بیشتر مصرف کننده شد تا تولیدکننده؛ آن هم مصرف کننده کالاهای لوکس خارجی.

پی آمدهای سیاسی

پس از کشف حجاب، زنان به حقوق سیاسی قابل مقایسه با مردان دست نیافتند. تنها در دهه چهل بود که حکومت پهلوی در راستای جریان اصلاحات امریکایی در ایران، مأموریت یافت تا از راه دست بردن در برخی مقررات مربوط به انجمن های ایالتی و ولایتی و در پوشش اعطای برخی امتیازهای ظاهری، به تضعیف موقعیت مذهب، روحانیت و تقویت فرهنگ بیگانه و گسترش بی بندوباری در جامعه بپردازد. ورود زنان به صحنه های اجتماعی در حالی که همانند مردان از ابتدایی ترین حقوق انسانی مانند حق انتخابات آزاد محروم بودند، ماهیتی جز فریب کاری نداشت.

عفاف نامه امیری فیروزکوهی

وانگهی بهر بانوان نکو           چیست علمی به از نهفتن رو

بهترین علم زن نجابت اوست   وین قبا دوخته به قامت اوست

علم زن چیست حاصل آوردن  پس از آنش به لطف پروردن

هنر آموختنش از دل و جان     ادب آموختنش آنچه توان

آن که نُه طاق آسمان پرداخت  هر کسی را برای کاری ساخت

بهر هر یک وظیفه تعیین کرد  کار آن را نه درخور این کرد

آری آن سان که نقش هر دو سواست       کار زن هم ز کار مرد جداست

این همه کاختلاف در صور است             همچنان اختلاف در سیر است

منبع:https://hawzah.net/