محسن فخری زاده به شهادت رسید.

این خبر تیتر یک رسانه‌های دنیا شد که دانشمند برجسته هسته‌ای و دفاعی کشور ناجوانمردانه در کمین افتاد و به شهادت رسید.

فارغ از همه جبهه گیری‌های داخلی و خارجی و سکوت عمدی آدم‌های مجازی که نهایت دغدغه‌شان به پینگیل می‌رسید و در این ماجرا مجاز بودنشان به اثبات رسید، می‌خواهم بگویم که وظیفه دانشگاه بعد از این شوک بزرگ چیست.

ایشان یک دانشمند بزرگ و انقلابی و کوشا و بدون خستگی بودند که الگوی یک دانشجوی ممتاز در ایران وجهان است. سال‌ها تلاش خستگی ناپذیر در علومی که لبه مرز تکنولوژی قرار دارد  باید ما را به این مساله برساند که حرکت در تراز نخست علمی جهان کاری‌ نشدنی نیست و ما می‌توانیم.

رمز موفقیت یک دانشگاه حرکت به سوی علم به معنای واقعی است و پژوهش‌های دانشگاهی باید به سمت مسایل روز و نیاز جامعه پیش برود که ارتباط گسسته دانشگاه‌ها با صنعت و جامعه را ترمیم بخشد.

و اما دانشجوی امروز،

مطالبه به‌حق و به‌جای انتقام، مطالبه ایست که باید آن را پیگیری نماید. نباید روزمرگی‌های زندگی و سیاست زدگی‌ها این موضوع را به فراموشی بسپارد که البته در مورد شهدای هسته‌ای و حاج قاسم اینگونه شد.

پرداختن به مقوله درس و علم به عنوان مهمترین وظیفه دانشجو در دانشگاه عامل اصلی ارتقای شخصی و اجتماعی در یک محیط دانشگاهی است.

البته آنچه که دانشجو و دانشگاه باید در این زمان به آن بپردازد توجه به اجتماع و جامعه و تاثیر گذاری بر روی آن است. دانشجو و دانشگاه امروزی در صورتی که از این امر غافل شود نه تنها به عنوان عضو جامعه دانشگاهی به وظیفه خود عمل نکرده است بلکه برای آینده خود خود نیز قدمی برنداشته است.

نکته قابل توجه در فعالیت‌های این شهید بزرگ کار بر روی واکسن این بیماری همه گیر جهانی است که نشان می دهد که نام بهداشت و سلامت به مطالعات بین رشته‌ای و دانشگاهی نیازمند است و همکاری‌های علوم مختلف می‌تواند رسیدن به اهداف عالی علمی و اجتماعی را آسان نماید.

هر چند که فقدان این شهید بزرگ تاثری عمیق بر دل‌های ما گذاشت ولی امیدوارم مانند حاج قاسم که روح همبستگی ملی را در جامعه زنده کرد جهاد علمی را در دانشگاه‌های کشور به راه بیندازد.