مقاومت ضد میکروبی به مقاومت یک میکروارگانیسم (شامل باکتری، قارچ، ویروس و انگل) در برابر داروهای ضد میکروبی، برای درمان عفونت ناشی از آن گفته می شود. زمانی که این میکروارگانیسمها نسبت به داروهای ضد باکتری، ضد قارچ و ضد ویروس مقاوم شوند، داروهای استاندارد بی اثر میشوند، عفونت در بدن باقی میماند و به راحتی منتقل میشود.
درمان بسیاری از بیماریهای کشنده مانند سل، فقط با آنتی بیوتیک امکان پذیر است و همین یک مورد نشان می دهد مقاومت در برابر این گروه درمانی تا چه اندازه میتواند خطرناک باشد.
یک برنامه جهانی برای مقابله با مشکل رو به رشد مقاومت در برابر آنتی بیوتیکها و سایر داروهای ضد میکروبی در شصت و هشتمین مجمع جهانی بهداشت در ماه می سال ۲۰۱۵ میلادی تایید شد. یکی از اهداف اصلی این طرح بهبود آگاهی و درک مقاومت در برابر آنتی بیوتیک از طریق ارتباطات موثر، آموزش و تعلیم است.
تکامل گونههای مقاوم یک پدیده فرآیندی کاملا طبیعی است و زمانی رخ میدهد که میکروارگانیسم به اشتباه تکثیر شود یا صفات مقاوم بین چند میکروارگانیسم رد و بدل شود.
استفاده مکرر و نابجا از آنتی بیوتیک، یکی از مهمترین دلایل افزایش باکتریهای مقاوم به دارو هستند. آنتی بیوتیک یک منبع با ارزش دارویی است که برای درمان عفونتهای باکتریایی مورد استفاده قرار می گیرد و استفاده از آن تنها با تجویز پزشک و در یک دوره درمانی کامل موثر است.
باید درنظر داشت که آنتی بیوتیک فقط قادر به درمان عفونت های باکتریایی است و به هیچ عنوان در برابر عفونتهای ویروسی مانند سرماخوردگی، گلودرد و آنفلوآنزا موثر نیست.
با ارایه راهکارهایی می توان به حل معضل مقاومت در برابر آنتی بیوتیک کمک کرد. یکی از این موارد افزایش اطلاعات در زمینه بیماریها، درمانهای رایج و اثر بخشی داروها است. برای اولین قدم باید اطلاعات دقیقی در مورد درمانهای رایج و اثر بخشی آن به دست آورد تا بتوان مواد نابجای استفاده از آنتی بیوتیک را تشخیص داد. مورد دوم توقف استفاده از آنتی بیوتیک در مزارع و امداریها است؛ چراکه استفاده از آنتی بیوتیک در مزارع و دامداریها، یکی از مهمترین روشهای انتقال به انسان است. عدم تجویز آنتی بیوتیک در بیماریهای انگلی، قارچی و ویروسی، استفاده از دوره کامل آنتی بیوتیک و توسعه داروهای مختلف از دیگر راهکارهای عملی برای کنترل این معضل است./ایرنا
ارسال نظر