به گزارش مفدا رفسنجان، براساس ضوابط یونسکو کشور عزیزمان ایران جزو ۱۰ کشور برجسته باستانی٬ تاریخی و فرهنگی جهان بوده و از نظر جاذبه های طبیعی نیز رتبه پنجم جهان را در اختیار دارد. 

اما باید اعتراف کرد با  آنکه گردشگری یکی از سه پایه اصلی تجارت جهان به شمار می رود، در این بین ایران سهم بسیار ناچیزی را به خود اختصاص داده است. بنابراین تعین این روز به عنوان "روز ایرانگردی و ایران شناسی" می تواند بهانه ای باشد تا مردم کشورمان و در سطح خاص تر دانش آموزان و دانشجویان ما حداقل هرچه بیشتربا جاذبه های گردشگری و طبیعی  شهر و دیار خود آشنا شوند.ای کاش مسئولان فرهنگی کشور به این نکته توجه خاص داشته باشند تا هر ایرانی در آینده  یک سفیر فرهنگی باشد برای  حفظ و حراست از بناها  و در نهایت جذب هر چه بیشتر توریست.قطعا  مجموعه این عوامل می تواند کمک کند تا ایران بیشتر از گذشته در سطح جهان شناخته شود. به امید آنکه تلاشهای کوچک هر کدام از ما روزی موثر واقع شود.

وقتی صحبت از گردشگری در ایران می‌شود همه ذهن‌ها به سوی میراث فرهنگی-تاریخی اصفهان و شیراز و یزد می‌رود، غافل از آنکه این سرزمین سرشار از جاذبه‌های پنهان گردشگری است که اگر به درستی شناسایی شده و برای آن برنامه‌ریزی شود، بسیاری از شهرها و روستاهای ایران می‌توانند در تمام ماه‌های سال میزبان گردشگران داخلی و خارجی باشند. از سوی دیگر چند سالی است که روز ۳۰ اردیبهشت به نام ایرانگردی و ایران‌شناسی نام‌گذاری شده است؛ مناسبتی که از ظرفیت‌های لازم برای توجه بیشتر به گردشگری برخوردار است.

ایران سرشار از جاذبه‌های گردشگری طبیعی و زیست‌محیطی است که می‌تواند در هر ماهی از سال میزبان گردشگرانی داخل و خارج کشور باشد، اما به‌دلیل نبود زیرساخت‌های مناسب گردشگری از دید توریست‌ها پنهان مانده است. یکی از جاذبه‌های گردشگری ایران که سال‌ها از چشم سیاست‌گذاران گردشگری مغفول مانده است، کویرهای وسیع و ناشناخته ایران است. آن‌طور که ایران‌شناسان در کتاب‌های خود نوشته‌اند کویر معروف‌ترین و در عین حال ناشناخته‌ترین پدیده جغرافیایی ایران است که با تاریخ و فرهنگ دیرینه‌ای قرین شده است. اگر چه این کویرهای وسیع برای برخی گردشگران ماجراجو شناخته شده است، اما تورهای گردشگری خارجی و داخلی تا همین چند سال پیش هیچ برنامه‌ای برای بهره‌مندی از این جاذبه‌های بکر گردشگری نداشتند.

توسعه پایدار در تمام بخش‌ها از جمله گردشگری ، نیازمند فراهم سازی زیربناهای مناسب اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی ، روابط خارجی و … است. مشارکت همه جانبه مردم در طرح‌های توسعه ملی ، منطقه ای و محلی در بخش گردشگری ، فراهم ساختن زمینه‌های لازم جهت سرمایه‌گذاری ، برقراری روابط دوستانه با سایر کشورها ، استفاده از تجربیات دیگر کشورها ، برقراری امنیت و آرامش در کشور از الزامات آن است .
 
عوامل رشد و توسعه صنعت گردشگری عبارتند از : کاهش ساعات کاری و اصلاح زمان تعطیلات و مرخصی ها به منظور افزایش زمان فراغت ، افزایش کیفیت وسایل نقلیه خصوصی و آزاد سازی خطوط حمل و نقل ، بهبود درآمد واقعی ، گرایش به مصرف انبوه ، واسطه های جدید ارتباطی(نظیر راهنمایان گردشگران ، وسایل ارتباطی سریع مانند تلفن ، اینترنت ، ماهواره) و وجود امنیت و آرامش .

در ایران صنعت گردشگری تاکنون جایگاه خود را با وجود برخورداری از انواع جاذبه های طبیعی ، فرهنگی ، تاریخی و داشتن موقعیت مناسب و مساعد جغرافیایی پیدا نکرده و میزان درآمد ارزی کشور از این بابت ناچیز می‌باشد . هر چند کشور ما براساس ضوابط یونسکو جزء ۱۰ کشور برجسته باستانی ، تاریخی و فرهنگی جهان به شمار می‌رود .
 
ناتوانی در معرفی تصویر واقعی ایران از سوی رسانه ها ، عدم نگرش‌ علمی به بخش جهانگردی ، عدم تناسب قیمت مراکز اقامتی با کیفیت خدمات ارائه شده ، ضعف تبلیغات در داخل و خارج کشور ، برخوردهای سیاسی با مقوله جهانگردی و … را می‌توان از دلایل این امر بر شمرد .