به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مفدا کرمانشاه، پژوهش های متعددی صورت گرفته که نشان می دهد تلاش برای متوقف کردن نگرانی فقط آن را بدتر می کند.
اگر افکار نگران کننده را پس بزنیم یا حواس مان را از آن ها پرت کنیم، اغلب آرامش کوتاه مدتی به دست آوریم. اما در بلندمدت دوباره به جای اول بر می گردیم و افکار نگران کننده با فراوانی و شدتی بیشتر از گذشته برخواهند گشت. 
پس چگونه باید با این "مه نگرانی" روبرو شویم؟

گام ۱
ابتدا معنای "نگرانی" را روشن کنید.
نگرانی به معنای اندیشیدن به اتفاقات‌ِ بدِ احتمالی نیست.همگی ما چنین افکاری داریم و همانند دیگر اشکال مه روان شناختی، فقط خود افکار مشکل ساز نیستند؛ بلکه مسأله همجوشی با افکار است. 
نگرانی به معنای همجوشی با آن افکار است؛ یعنی به جای رهاکردن، محکم چسبیدن به آنها و مدام تکرارکردنشان است.

گام ۲
هزینه های نگرانی را مشخص کنید.
هزینه اصلی نگرانی از دست دادن زندگی است.وقتی در نگرانی هایمان گرفتار می شویم، به‌ لحاظ روان شناختی در لحظه "حضور" نداریم.
از تجربه های اینجا و اکنون جدا و در افکار مربوط به آینده گرفتار می شویم؛ فرصت انجام اقدامات مهم و معنادار را از دست می دهیم.
از غذای که می خوریم و فعالیت هایی که انجام می دهیم لذت نمی بریم، به لحاظ بدنی در حرکتیم، اما حضور واقعی نداریم، در نتیجه فعالیت هایمان لذت بخش و رضایت بخش نیستند. به یقین این مسئله در عملکرد ما در هر زمینه ای اختلال ایجاد می کند.
(توجه: ترس و اضطراب موجب اختلال در عملکرد نمی شوند، اما نگرانی چرا). 

دیگر هزینه های نگرانی؛
اتلاف وقت، اختلال در خواب و اهمال کاری در تصمیم گیری های مهم زندگی.

گام ۳
خودتان را از قلاب بهانه هایی که برای نگرانی دارید رها کنید.
یکی از بهانه ها این است؛
"نگرانی به من کمک می کند"، "من همینم. همیشه نگرانم".

اگر می خواهید مسائل را به شیوه ای مؤثر حل کنیم یا برای آینده و یا بدترین اتفاق آماده شویم، بسیار واضح است که نگرانی کمکی به ما نخواهد کرد.
نگرانی اقدامات را تضعیف می کند، انگیزه را کاهش می‌دهد، به تصمیم گیری های ضعیف منجر می شود و از طرف دیگر استرس و اضطراب را افزایش می دهد.

به جای نگرانی، با استفاده از پرسش هایی چون موارد زیر به سمت برنامه ریزی فعال یا حل مسئلهٔ سازنده حرکت کنید:

برای مواجهه مؤثر با این موقعیت چه کار می توانم بکنم که تفاوتی ایجاد کند؟ از چه منابعی می توانم کمک یا مشورت بگیرم؟
بدترین اتفاقی که ممکن است رخ دهد چیست؟ چطور می توانم با آن مقابله کنم؟ چه می توانم بکنم یا چه کمکی می توانم بگیرم؟

اگر می توانید کار مؤثری انجام دهید، پس اقدام کنید؛ اگر نمی توانید، فضایی را برای ناراحتی خود در نظر بگیرید. خودتان را از نگرانی ها جدا کنید و در کاری معنادار، در این جا و اکنون، غرق شوید.

گام ۴
نگرانی را از مراقبت تفکیک کنید.
به نظر می‌رسد بسیاری از افراد فکر می کنند نگرانی در بارهٔ مشکلات همان مراقب مشکلات بودن است؛ اما بین این دو تفاوتی بزرگ وجود دارد: اولی بی فایده و دومی ارزشمند است.
نگرانی در مورد کرونا: توجه بی ثمر به داستان های ترسناک در مورد اتفاقات بد جسمی که ممکن است رخ دهد. اختلال در فعالیت های روزمره و معنادار.
مراقبت از سلامت در برابر کرونا: رعایت تمام نکات بهداشتی لازم و متعهد ماندن به قرنطینهٔ خانگی.

گام ۵
خودتان را از نگرانی جدا کنید.
ذهن ما شبیه بزرگ ترین قصه گوی جهان عمل می کند و فقط به دنبال توجه ماست. وقتی برایمان قصه های ترسناک می گوید، می داند که به آن توجه می کنیم. بنا بر این به کارش ادامه می دهد. ولی ما می توانیم به نگرانی ها اجازه دهیم بیایند و بروند، بدون آنکه باورشان کنیم. 
راهکار سادهٔ آن توجه کردن و نام گذاری است. به محض اینکه از افکار نگران کننده آگاه می شویم، به آرامی به خودمان بگوییم:
 «دوباره نگرانی آمد!» 
یا خیلی ساده بگوییم:  «نگرانی.» 
همچنین تمرین منظم "مشاهدهٔ افکار" یا "تنفس ذهن آگاهانه" هم مفیدند.