به گزارش مفدا، در ششمین آئین اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران، یکی از گروهای جهادی که توانست این تندیس را دریافت کند کانون دانشجویی جهادی شهید حسین باقری زاهدان بود.
این گروه دانشجویی که از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زاهدان تشکیل شده است در اموری چون انجام ویزیت پزشکی رایگان در زاهدان، کمک به ساخت همراه‌سرا برای بیمارستان‌ها، برگزاری کلاس‌های آموزشی و بسیاری دیگر از فعالیت‌های خیریه شرکت داشته‌اند.
به مناسبت موفقیت اخیر این کانون دانشجویی در ششمین آئین اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران با محمد باقری‌نیا مسئول این کانون دانشجویی به گفت وگو نشسته‌ایم که متن کامل این مصاحبه در ادامه می‌آید.
برای اولین سوال خودتان را معرفی کنید و بفرمایید دانشجوی چه رشته تحصیلی و در چه مقطعی هستید؟
بنده محمد باقری نیا هستم ۲۳ ساله از دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و هم اکنون در ترم آخر رشته علوم تغذیه تحصیل می‌کنم و مسئولیت گروه جهادی شهید محسن باقری را به عهده دارم.
فعالیات‌های خیرانه و عام‌المنفعه را از چه سنی و زمانی شروع کردید و هدف شما چه بوده است؟
بنده در خانواده‌ای بزرگ شده‌ام که همواره کمک به دیگران و انجام کارهای خیریه را از دوران کودکی آموزش دیده‌ام و به این موضوع هم افتخار می‌کنم. پدرم از کودکی برای انجام کارهای خیر مرا همراهی می‌کرد، برای مثال در پخش نذری‌ها و تهیه مایحتاج نیازمندان به پدرم کمک می‌کردم. با این نوع تربیت رفته رفته انجام امور خیریه به عنوان یک دغدغه در من رشد کرد و از دوران دبستان برای جمع‌آوری کمک برای جشن عاطفه‌ها تلاش می‌کردم و در ادامه وقتی وارد محیط‌های دیگر شدم تلاشم انجام امور خیریه بوده است.
در زمان دانشگاه چطور به انجام امور خیریه پرداختید؟
ورود بنده به فعالیت‌های خیریه از بیمارستان امام علی (ع) زاهدان شروع شد. این بیمارستان همواره تعداد زیادی مراجعه کننده و بیمار دارد که متاسفانه جای مناسبی برای اسکان همراهان بیماران وجود نداشت لذا تصمیم گرفتم تا با همکاری دانشجویان و اساتید برای ساخت همراه‌سرا برنامه‌ریزی کنیم، که خوشبختانه با استقبال دانشجویان رو به رو شدیم. این موضوع شروع فعالیت من در دانشگاه بود.
با توجه به اینکه در حال حاضر مسئول کانون دانشجویی جهادی شهید باقری هستید کمی از فعالیت‌های خیریه کانون در دانشگاه بگویید.
کانون جهادی دانشجویی شهید حسن باقری از اعضای زیادی تشکیل شده است. شورای مرکزی این کانون حدود ۵۰ نفر و اعضای افتخاری ما حدود ۳۰۰ نفر هستند که در موارد مختلف با ما همکاری می‌کنند.
بعد از اجرای طرح کمک به ساخت همراه‌سرا برای بیمارستان‌های امام علی(ع) و خاتم النبیا تصمیم گرفتیم تا فعالیت‌های خود را در حوزه تخصصی پزشکی نیز ادامه دهیم. برای مثال انجام ویزیت رایگان برای مردم حاشیه شهر زاهدان، که در این برنامه با حضور ۵۰۰ نفر به انجام اموری چون خدمات بهداشتی دهان و دندان، توصیه‌های تغذیه و بهداشتی و آموزش در بین مردم پرداختیم. همچنین توانستیم برای مناطق محروم نیز کلاس‌های آموزشی برگزار کنیم.
برای مردم زاهدان هم خدماتی ارائه داده‌ایم که برای مثال ارائه خدمات پزشکی به ۸۰۰ نمازگزار اهل سنت شهرستان زاهدان، ویزیت رایگان خدمات بهداشتی دهان و دندان ،تست قند خون، فشار خون، انجام مشاوره‌های بهداشتی و تغذیه ای برای تعدادی از مردم نمونه‌هایی از فعالیت‌های خیریه و جهادی است.
برنامه‌هایی هم به صورت اردوی جهادی انجام داده‌ایم که برای مثال می‌توان به اردوی جهادی شهرستان زابل با حضور ۷ پزشک، ۴ مشاوره تغذیه، ۱۲ پرستار اشاره کرد که در آن ۴۰۰ نفر از مردم ویزیت و درمان شدند. همچنین، انجام ویزیت رایگان و خدمات پزشکی در شهرستان زابل خدمت رسانی به بیش از ۴۰۰ نفر از مردم که در این برنامه ۵۰ نفر دیابتی و ۳۰ نفر فشار خونی شناسایی و ارجاع داده شدند، از دیگر فعالیت‌های ما بوده است.
به مناسبت ورود زائران پاکستانی از مرز استان، گروه جهادی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان با هدف خدمت رسانی پیش قدم شد و برنامه های همچون توزیع غذا و برخی خدمات سلامت و تکریم و خوش آمد گویی را طراحی کرد که خوشبختانه با استقبال خوبی رو به رو شد.در این برنامه برای ۳۰۰ نفر از زائران عزیز غذای مورد نیاز توزیع کردیم و برای تعدادی هم خدمات پزشکی ارایه دادیم.
با توجه به اینکه فعالیت‌های خیریه از موارد غیر مرتبط با درس و دانشگاه است و هیچ انتفاعی در آن وجود ندارد چه انگیزه‌ای باعث می‌شود که شما این فعالیت‌ها را انجام دهید؟ قکر نمی‌کنید که ممکن است این فعالیت‌ها به درس شما لطمه‌ای وارد کند؟
به نظر من هدف از این فعالیت‌ها خودسازی دانشجویان در دوران تحصیل است و قطعا این فعالیت‌ها دانشجویان را از مثلث سلف، خوابگاه و کلاس بیرون می‌برد و فضای خودسازی را فراهم می‌کند. معتقدم فعالیت‌های خیریه می‌تواند برای خدمت‌رسانی دانشجویان و اساتید در مناطق محروم جامعه ایجاد انگیزه خوبی داشته باشد. در واقع هیچ یک از این فعالیت‌ها به درس و نمره‌های دانشگاهی من و دوستانم لطمه‌ای وارد نکرده است بلکه ایجاد انگیزه هم می‌کند.
در دوران فعالیت‌های عام‌المنفعه مانعی بر سر راهتان وجود داشته است؟ نحوه حمایت دانشگاه و وزارت بهداشت از اینگونه فعالیت‌ها چگونه است؟
تا کنون مانعی در مقابل فعالیت‌های عام المفعه وجود نداشته است. هم دانشگاه و هم وزارت بهداشت پشتیبانی خوبی کرده‌اند که با توجه به رایزنی‌هایی که اخیرا انجام داده‌ایم امیدواریم این پشتیبانی در سطح عالی انجام شود. در واقع گروه‌های خیریه فراجناحی هستند و از ظرفیت‌های تمام ارگان‌ها استقبال می‌کنند و حمایت‌های سازمان‌ها می‌تواند به بالا بردن سطح کیفی اینگونه خدمات کمک کند.
از زمانیکه شروع به فعالیت‌های خیریه کرده‌اید به دریافت تندیس یا نشانی مانند آنچه در آئین اهدای تندیس فداکاری دانشجویی دریافت کردید فکر می‌کردید؟ آیا دریافت این تندیس تغییری در رسالت شما به عنوان یک دانشجوی فداکار ایجاد کرد؟
حقیقتا باید بگویم که هرگز دنبال دریافت جایزه و تندیس نبوده و نیستم. فقط به عنوان یک دغدغه این فعالیت را شروع کردیم و خواست خداوند بوده تا زحمات دوستان دیده شود، هر چند که معتقدم اینگونه فعالیت‌ها باید با تبلیغ شدن به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود. در حال حاضر هم بعد از دریافت تندیس و لوح احساس خوبی داریم ولی به همان اندازه هم مسئولیت مان سنگین تر شده است که انشاءالله پس از این امر به نحو عالی خدمت‌رسانی کنیم.
