به گزارش مفدا کتاب «مو، لای درز فلسفه» یکی از معدود کتاب های ایرانی جذاب در مورد فلسفه است. اردلان عطاپور نویسنده این کتاب و روزنامه نگاری تقریبا سیاسی است که از طنازی زیادی دارد و از همین طنز در نگارش این کتاب کمک گرفته است.
او با کنایه زدن به جملات فیلسوفان بزرگی همچون نیچه ، دکارت و ۱۹ فیلسوف دیگر عقاید آنها را به خواننده می آموزد و حتی به
صورت کاملا ملموس به مشکلات جامعه امروزی نیز می پردازد.
«مو، لای درز فلسفه» کتابی ساده و لطیف، به سبکی زیبا و عامیانه و طنزآمیز است که در واقع تاریخ فلسفه را در متنی بسیار کوتاه
و به شکل داستان روایت کرده است.
در بخشی از این کتاب می خوانیم :
«روزی ارشمیدس به حمام رفت. به جای این که کیسه بکشد شروع به بازی و غوطه ور خوردن در آب کرد. مدام در آب بالا و پایین
می رفت. یک بار که در آب فرو می رفت، ناگهان فریاد زد: «یافتم، یافتم...». فریاد او در حمام البته به پژواک موسیقایی خاصی هم
تبدیل شده بود و باز فریاد می زد «یافتم یافتم».
اول فکر می کردند شاید ارشمیدس سنگ پایی یا چیز دیگری در حمام پیدا کرده است. آنهایی که نزدیکتر بودند بی اختیار ذهنشان به
ثروت و جواهری رفت که شاید از روی خوش شانسی و اتفاق پیدا کرده است و آنها فریاد در فریاد ارشمیدس در انداختند که مال
ماست، مال ماست!
ارشمیدس چنان غرق در کشف تازه اش شده بود که بی اعتنا به همه چیز و همه کس و حتی لباس هایش، از سر شوق لخت مادرزاد
از حمام بیرون رفت. صاحب حمام هم فریاد کوتاهی برکشید که پول حمام چی شد؟ اون هم که شاید ارشمیدس چیز با ارزشی پیدا
کرده و من صاحب حمام به او جواهر نزدیکترم فریاد بر آورد که مال من است مال من است! حمامی هم در پی ارشمیدس دوید!
ارشمیدس از کنار بازار شهر گذشت، حدود بیست نفر هم از پی او می دویدند و همچنان فریاد می زد یافتم یافتم. شمع فروشان، نعل
بندان و کاسب کاران و مس گران از کسانی که دنبال ارشمیدس می دویدند می پرسیدند « مگر چی شده» و آنها جواب می داند «
یافتش یافتش» و باز همین طور دنبال او می دویدند. پیر زنی می گفت چه بی حیاست این مرد! لاتی در اون نزدیکی بود گفت: این
چی چی پیدا کرده که باید حتما لخت باشه...!»