رشته سرود از جمله رشته‌های بخش موسیقی است که برای نخستین بار به نهمین دوره جشنواره بین‌المللی سیمرغ اضافه شد و گروه‌های سرود دانشگاه‌های علوم پزشکی مختلف در این دوره از جشنواره رقابت جذابی با یکدیگر داشتند. در میان گروه‌های حاضر در این رشته، گروه سرود دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی یکی از درخشان‌ترین گروه‌های جشنواره امسال بود.
فاطمه چیتگری یکی از اعضای این گروه سرود در گفت‌وگو با مفدا از شکل‌گیری این گروه و همچنین تاثیر موسیقی بر روحیه افراد توضیح داده است. وی کارشناسی حقوق و روانشناسی بالینی را همزمان در دانشگاه تهران خوانده و دانش‌آموخته کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم شناسی بالینی از دانشگاه تهران است و در حال حاضر نیز در مقطع کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تحصیل می‌کند.
مفدا: موسیقی را از چه زمانی آغاز کردید و چه میزان برای آن زمان می‌گذارید؟
موسیقی را از حدود شش سال پیش با آموختن پیانو از استاد فریبزر لاچینی شروع کردم ولی در زمینه کر و سولفژ فرصتی پیش نیامده بود کلاس بروم. وارد دانشگاه که شدم گروه کر دانشگاه تازه تشکیل شده بود، من وارد گروه شدم و چندین ماه است که در حال تمرین برای حضور در جشنواره هستیم. هفته‌ای سه روز و هر روز ۵ ساعت تمرین می‌کنیم. دانشگاه هم همکاری زیادی کرده و یک آموزشگاه برای ما رزرو کرده که تمرین کنیم چون نیاز است که سازهای موسیقی مختلفی در اختیارمان باشد. بعد از تمرین‌های گروه کر هم باید در خانه تمرین‌های تنفسی و صداسازی و سلفژ را انجام دهیم. من کار دکلمه هم انجام می‌دهم و یک آلبوم اشعار حافظ به صورت دکلمه تولید کرده‌ام در کنار آن در گروه حقوق‌خوان‌های استراتژیست که خودم راه انداخته‌ام با دانشجویان رشته حقوق برای مهارت افزایی و دانش افزایی دانشجویان حقوق ایران تلاش می‌کنیم.
مفدا: با توجه به حجم درس‌های دانشگاه و مشغله‌های دیگر چه عاملی باعث می‌شود برای هنر این مقدار زمان بگذارید؟
به نظر من موسیقی ذهن را باز می‌کند و خلاقیت را گسترش می‌دهد. من معمولا موسیقی بی‌کلام گوش می‌کنم چون به ذهن جهت نمی‌دهد و فکر و خیال آدم راحت رها می‌شود و این به من هم آرامش می‌دهد و هم خلاقیت من را بیشتر می‌کند. ضمن پرداختن به موسیقی ایده‌های زیادی برای دیگر کارهایم می‌گیرم. تاسیس این گروه حقوقی که اشاره کردم از ایده‌هایی بوده که به همین شکل به ذهنم رسیده و یکی از موفق‌ترین گروه‌های دانشجویی هم هست. تمرکزی که از موسیقی به دست می‌آورم به من کمک می‌کند که به این فکر کنم که چگونه کارم را بهتر پیش ببرم و درسم را بهتر کنم.
مفدا: به نظر شما که هم در رشته حقوق تحصیل کرده‌ای و هم روانشناسی می‌خوانی، پرداختن به هنر تا چه حد می‌تواند در مدیریت استرس و تنشهای روحی موثر باشد؟
من به شواهد پژوهشی معتقد هستم، چنین موضوعاتی باید با شواهد پژوهشی اثبات شود اما بر اساس آنچه که من تجربه و مشاهده کرده‌ام، هنر در پیشگیری از بیماری‌ها تاثیر دارد، مثلا در اختلال فشار پس از سانحه بیمارانی بوده‌اند که با موسیقی و نقاشی درمان شده‌اند. از موسیقی برای درمان افسردگی و ایجاد تمرکز نیز استفاده می‌شود. حتی در روانشناسی بحث هنردرمانی و موسیقی درمانی داریم و اینها تحقیق‌هایی است که به آنها پرداخته شده است، موسیقی انگیزه و انرژی زیادی به انسان می‌دهد و روح را تلطیف می‌کند، من تاثیر این موضوع را در خودم دیده‌ام. برای من که حقوق و روانشناسی خوانده‌ام تلفیق این دو رشته خیلی مفید بوده و جنبه‌هایی را می‌بینم که شاید خیلی‌ها نبینند و حالا که هنر هم به آن اضافه شده تمرکز و خلاقیت هم به من داده است. اما در زمینه تاثیر هنر در پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی من پژوهشی ندیده‌ام ولی می‌توان گفت وقتی آدم‌ها روی چیزی تمرکز کنند و آرامش به دست بیاورند، تنش‌هایشان کم می‌شود و امکان دارد به چیزهای بد کمتر وابسته شوند اما چون شواهدی ندیده‌ام خود را در این زمینه صاحب نظر نمی‌دانم.
مفدا: حال و هوای جشنواره را چگونه دیدید تا چه حد به شما انگیزه کار هنری بیشتر داده است؟
وارد گروه کر دانشگاه که شدم بچه‌ها من را با جشنواره آشنا کردند. آقای عرفان فربد رهبر گروه زحمت زیادی کشید و وقت زیادی برای ما گذاشت تا برای حضور در جشنواره آماده شویم که جای تشکر دارد. حال و هوای جشنواره خیلی خوب است و واقعا ایده خوبی بوده است، اطلاع رسانی وزارت بهداشت در این زمینه خیلی خوب بود و معاونت فرهنگی دانشگاه هم حمایت خوبی کرد. این فضا انگیزه‌ای شد که سال آینده در چند رشته در جشنواره حضور یابم. پیشنهاد می‌کنم رشته دکلمه را هم به بخش‌های جشنواره اضافه کنند.