مجتبی رضایی، دانشجوی ترم دهم علوم تغذیه و کارگردان فیلم مستند بی‌سایگان که اثرش در جشنواره نهم حائز رتبه دوم در بخش سلامت شد در گفت وگو با مفدا در خصوص موضوع فیلمش گفت: موضوع اصلی فیلم مستند بی‌سایگان در خصوص بیماران اعصاب و روان است که در قالب این فیلم مستند هشت دقیقه‌ای تلاش کردم نظر و عقاید این بیماران را نسبت به مفهوم عشق بگیرم و آن را به مخاطبان خود منتقل کنم.
دارنده رتبه دوم فیلم مستند بخش سلامت جشنواره سیمرغ خاطرنشان کرد: این مستند در بیمارستان رازی شهر تبریز فیلمبرداری شد و در قالب این مستند شاعرانه، با بیماران اعصاب و روان مصاحبه‌ای گرفته شد که هر یک از آنها نظرات و برداشت‌شان را راجع به مفهوم عشق بیان کردند. فیلم در یک فضای کاملا سیاه و سفید تدوین شد که به انتقال مفاهیم به مخاطبان کمک مضاعفی کرد. این فیلم تابستان سال گذشته در جشنواره فیلم تبریز به عنوان بهترین فیلم شناخته شد و امسال در جشنواره نهم سیمرغ برای دومین بار موفق به کسب جایزه و رتبه شد.
کارگردان فیلم مستند بی‌سایگان در خصوص طرح و ایده اولیه این اثر گفت: کارگردان و نویسنده این فیلم مستند خودم بود که ایده اولیه نیز به یکباره در ذهنم نقش بست که توانستم به خوبی این ایده را به فیلم تبدیل کنم. تصویربرداری و تدوین این فیلم نیز توسط عده‌ای از دانشجویان صورت گرفتم و بسیار حس خوبی دارم که ماحصل تلاش و هنر دانشجویان، به ثمر نشست و نظر هیات داوران را به عنوان یک اثر برتر به خود جلب کرد.
دارنده رتبه بهترین کارگردانی و فیلمنامه نویسی در بخش فیلم کوتاه آزاد جشنواره نهم سیمرغ با بیان اینکه سال گذشته نیز در جشنواره سیمرغ حضور داشته و آثاری به دبیرخانه جشنواره ارایه دادم، گفت: در دوره هشتم جشنواره در بخش فیلم مستند اثری ارسال کردم اما موفق به کسب مقام نشد با این حال ناامید نشدم وبه تلاشم ادامه دادم.
وی با بیان اینکه فعالیت‌های هنری نقطه اوج ندارد، اظهار کرد: دانش و برتری انسان‌ها در خصوص هنر نسبتی است و ما هیچ انسانی یافت نمی‌کنیم که هنرمند مطلق باشد و هر چقدر تلاش و دانش‌مان را نسبت به هنر افزایش دهیم باز نمی‌توانیم به نقطه اوج هنر برسیم از این رو اگر دانشجویی مثلا در جشنواره سیمرغ موفق به کسب رتبه نشد بدین معنا نیست که ناامید شود و تلاشش را کم کند بلکه باید با جدیت بیشتری به کار خود ادامه دهد یا برعکس اگر فردی در یک دوره حائز رتبه برتر شد به این معنا نیست که قله بزرگ را فتح کرده است.
رضایی، اقدام وزارت بهداشت در برگزاری این فستیوال هنریج و تحکیم گفتمان فرهنگی میان دانشجویان ایرانی و خارجی را در قالب فعالیت‌های هنری و فرهنگی ستودنی دانست و گفت: جشنواره با همه نقاط قوتی داشت، دارای ضعف‌هایی نیز بود که از جمله می‌توان به اطلاع رسانی ضعیف جشنواره و همچنین عدم نمایش آثار فرهنگی و هنری دانشجویان خارجی اشاره کرد. در حاشیه این جشنواره در قالب نمایشگاهی تحت عنوان پرپرواز سلامت، بیش از ۳۰۰ اثر از دانشجویان داخلی در بخش‌های مختلف عکاسی، پوستر، طراحی، سفال، سرامیک، گلیم، نقاش و... در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت اما آثاری از دانشجویان خارجی در این نمایشگاه دیده نشد.
وی به تاریخچه‌ای از فعالیت‌های هنری خود اشاره کرد و گفت: کار فیلم‌سازی را از دو سال قبل و همزمان در دوران دانشجویی آغاز کردم و با توجه به اینکه پتانسیل نویسندگی و ساخت فیلم را در خود دیدم، سعی کردم این رشته هنری را در کنار فعالیت‌های تحصیلی ادامه دهم و خوشبختانه علاوه بر کسب علم و دانش، از کار هنری غافل نیستم و تحصیل و هنر را به عنوان مکمل سرلوحه امور روزمره خود قرار داده‌ام. اولین فیلم کوتاه من سوختن خاموش نام داشت. همچنین فیلم مستندی با موضوع تحول راه سلامت ساختم.
این فعال فرهنگی با اشاره به فعالیت خود در کانون فرهنگی دانشگاه گفت: سعی می‌کنم در دانشگاه نیز از فعالیت‌های هنری دور نباشم و در کانون فرهنگی دانشگاه در ساخت کلیپ، فیلم مستند و تولید نماهنگ‌های مختلف کمک می‌کنم.
وی یکی از عوامل موفقیت خود در عرصه هنری را، انس با کتاب عنوان کرد و گفت: با کتاب خواندن همواره ایده و طرح‌های مختلفی در ذهنم جاری می‌شود و هیچ گاه کتاب را از زندگی خود دور نمی‌کنم و هر وقت در زندگی دچار اضطراب و استرس می‌شوم و ذهنم مشغول می‌شود، کتاب می‌خوانم و معتقدم کتاب، داروی همه بیماری‌های روحی و روانی است.
رضایی در خصوص فیلم کوتاه خود که در جشنواره نهم سیمرغ عنوان بهترین کارگردانی و فیلمنامه نویسی را از آن خود کرد، گفت: این فیلم کوتاه که وحشی نام دارد از جمله آثاری است که خیلی به آن علاقه دارم و رابطه خوبی با این اثر ایجاد کردم.
وی یکی از راههای رشد جشنواره سیمرغ را، تبادل افکار و تقویت گفتمان فرهنگی و هنری میان دانشجویان عنوان کرد و گفت: نفس برگزاری جشنواره فرهنگی و گردهمایی دانشجویان فعال عرصه هنر در قالب این جشنواره کار بسیار پسندیده‌ای است. اما باید برای ارتقای سطح کیفی جشنواره به ابعاد دیگر این رویداد هنری بیندیشیم. باید از دانش و اطلاعات دانشجویانی که در رشته‌های مختلف کسب عنوان و رتبه می‌گیرند استفاده کنیم و بتوانیم در قالب کارگاه‌های تخصصی و آموزشی، ایده‌ها و تکنیک‌های هنری‌شان را به دیگر دانشجویان منتقل کرد که متاسفانه کمتر در این دوره از جشنواره‌ها شاهد این اتفاق بوده‌ایم. به طور مثال دانشجویی که بهترین رتبه را در بخش کارگردانی کسب کرده نباید با پایان جشنواره به حال فراموشی سپرده شود بلکه باید در قالب کلاس‌های تخصصی و آموزشی از دانش و تخصص آن استفاده کرد.
وی یکی از نقاط ضعف برگزاری این جشنواره را نبود موضوع آزاد در بخش بین الملل دانست و گفت: ایکاش در بخش بین‌الملل علاوه بر موضوع فرهنگ سلامت، موضوع آزاد نیز در نظرگرفته می‌شد تا دانشجویان خارجی در ابعاد وسیع‌تر، ایده‌ها و اندیشه‌های خود را در قالب هنرهای مختلف پیاده می‌کردند.