دانشجوی هنرمند دانشگاه علوم پزشکی گیلان که هم در ادبیات دستی به قلم دارد و هم در هنرهای تجسمی دستی به قلم مو و بوم نقاشی، موفق شد در نهمین جشنواره بین‌المللی سیمرغ رتبه دوم نثر ادبی را کسب کند.
نگین مهری دانشجوی ترم چهار پرستاری در گفت‌وگو با مفدا درباره تاثیر هنر و ادبیات بر روحیه افراد و فضای مثبت و سازنده جشنواره سیمرغ گفته است که می‌خوانید:
مفدا: نوشته‌ای که مقام آورد درباره چه موضوعی است و چه شد که آن را نوشتی؟
نوشته من درباره تفاوت دید ما نسبت به دنیای اطرافمان بود که زیبایی‌ها و نگاه مثبت به زندگی را در مقابل حقیقت‌های تلخ دنیا و نگاه منفی به آن قرار داده بودم. یک سال پیش این متن را در شرایطی نوشتم که درگیر مسایل و مشکلاتی در زندگی بودم که من را تحت تاثیر قرار داده بود. در آن زمان خیلی از این متن‌ها می‌نوشتم تا خود را آرام کنم. از سال ۸۹ هر روز می‌نویسم و همین بود که من را قوی کرده و به من آرامش می‌دهد.
مفدا: جرقه نوشتن در سال ۸۹ چگونه در ذهن شما زده شد؟
آن سال یکی از دوستان نزدیکم که از اقواممان هم بود در یک تصادف فوت کرد و بعد از آن اتفاق چند تا از دفترهای خاطراتش را کاملا اتفاقی پیدا کردیم و خواندیم، من خیلی تحت تاثیر این موضوع قرار گرفتم و از آن زمان شروع به نوشتن روزانه کردم. قبل از آن هم گاهی دستی به نوشتن داشتم ولی نه به صورت روزانه و جدی.
مفدا: در طول روز یا هفته چه مقدار از وقت خود را به نوشتن اختصاص می‌دهی؟
بعضی روزها سه تا چهار ساعت و بعضی روزها یک ربع برای نوشتن وقت می‌گذارم. وقتی خیلی حالم بد است بیشتر نیاز به نوشتن دارم. از طرفی برای خوب نوشتن باید زیاد هم بخوانم و بخشی از وقتم را به خواندن رمان‌های انگلیسی اختصاص می‌دهم. این رمان‌ها ایده‌های خیلی خوبی به من می‌دهند. آخر هفته‌ها را هم علاوه بر درس خواندن به نقاشی کشیدن اختصاص می‌دهم و حدود ۸ ساعت در هفته هم نقاشی می‌کشم.
مفدا: چگونه بین درس دانشگاه و ادبیات تعادل ایجاد کرده‌ای و به هر دو می‌رسی؟
یک کارهایی روتین زندگی روزمره است، مثل خوردن یا خوابیدن، هیچ وقت کسی نمی‌گوید من وقت برای خوردن یا خوابیدن ندارم به هر حال زمانی از شبانه روز برای این کارها پیدا می‌شود. از صبح که بیدار می‌شویم دست و صورتمان را می شوییم، غذا می‌خوریم و کارهای اصلی و مهم روزمره را انجام می‌دهیم. نوشتن هم برای من به همین درجه از اهمیت رسیده که جزو کارهای روتین هر روزم قرار دارد.
مفدا: پرداختن به هنر و ادبیات چه کمکی به مدیریت استرس و آسیب‌های روحی می‌کند؟
به نظر من هنر دنیایی است که انسان به آن وصل می شود و خودش را بالا می‌کشد و به تعالی و آرامش می‌رسد. وقتی انسان از قاب هنر به دنیا و زندگی نگاه می‌کند، دید مثبت‌تری پیدا می‌کند و احساس بهتری در زندگی خواهد داشت. بیشترین عاملی که من را به این سمت می‌کشاند آرامشی است که در عالم هنر وجود دارد. آرامش است که در زندگی به من کمک می‌کند و این را از هنر می‌گیرم.
مفدا: شما در جشنواره در رشته نقاشی هم شرکت کرده‌ای اما برگزیده نشدی. حضور در جشنواره و احراز مقام در بخش ادبیات انگیزه تقویت کار و حضور در دوره‌ای بعدی را در شما ایجاد کرده است؟
بله صد در صد. این جشنواره آنقدر به من انگیزه داده که تصمیم دارم به کلاس طراحی پوستر بروم و سال دیگر در این رشته هم شرکت کنم و البته آثار نقاشی قوی‌تری به جشنواره ارسال کنم. فضایی که در جشنواره ایجاد شده خیلی با ارزش است من تا به حال در چنین فضایی نبودم و انرژی که از این فضا گرفتم قابل توصیف نیست.
مفدا: به نظر شما حضور دانشجویانی از دانشگاه‌ها و فرهنگ‌های مختلف در یک جشنواره باعث هم‌افزایی شده است؟
به اعتقاد من ما آنقدر به هم نزدیک هستیم که به نظر نمی‌آید از شهرها، دانشگاه‌ها و فرهنگ‌های مختلف هستیم. انگار همه ما دانشجوی یک دانشگاهیم و هنر ما را به هم نزدیک کرده است. شور، اشتیاق و رقابتی که بچه‌ها دارند و در عین دوستی و صمیمیت با هم ارتباط برقرار می‌کنند و تبادل تجربه و نظر دارند، بسیار پویا است. عده‌ای با هم ساز می‌زنند و با هم می‌خوانند، عده‌ای آثار تجسمی را می‌بینند و بحث می‌کنند و عده‌ای تئاتر تماشا می‌کنند و از یکدیگر می‌آموزند و همه اینها فضای فوق العاده سازنده‌ای برای خلق آثار هنری و ایده‌پردازی ایجاد کرده است.
مفدا: برگزاری جشنواره در سطح بین‌الملل و حضور دانشجویان خارجی در این فضا چقدر در ارتقاء سطح جشنواره و ایجاد تعامل فرهنگی بین دانشجویان داخلی و خارجی موثر است؟
هر چقدر قسمت‌های جشنواره بزرگتر شود و تعداد و کیفیت شرکت کننده‌ها وسیع‌تر باشد، ایده‌های جدیدتری در این فضا تولید می‌شود و دانشجویان با آدم‌های جدید و افکار و آثار جدید آشنا می‌شوند، این موضوع قطعا سطح جشنواره را بالا می‌برد.