(جهان از غرب تن تو به بعد ترور شده است)
 
 
شب
 بازمانده ای ست از موهای تو
 می آورد یادم
تمام گره زندگیم گره موهایت بود
باور نکردم
خال تو نقطه ی صفر مرزی ست
جلوتر از خال تو
 حکومت نظامی ست
جلوتر از خال تو
 پاییز دارد سیگار می کشد با تحملی زرد
جلوتر از خال تو
صدای پیانو را از صدای تو جعل کردند
 هی تحصن می کند
 کفش هایم روبروی کیوسک های تلفن
کیوسک های شهر پشت خط تو اند
گوشی تو اما یک منطقه ی اشغالی ست
لب های تو مشغول اند
چشم های تو مشغول اند
به نقض حقوق بشر
با تبعیض هایی بشدت معاصر
ندیدی
 وطنی غرب تن ات داشتم
اکنون جهان
 از غرب تن تو به بعد ترور شده است
اکنون چندان اختیاری یاری ندارم
تو اما نمی فهمی
 محتاجم به سازگاری
همین که سوز بیاید فردای فصل
زمستان وسط خیابان خودسوزی کند
دستانم راگرم  کنم با داغ جوانی
تو اما نمی فهمی
 گاهی سازی نیست برای سازگاری
باز به حرمت توست
دیروز که هم اتاقی من بود عزرائیل
حالا مستاجر کیوسک های شهرم
به حرم تو ست
خودم را غلاف می کنم
 در نیمکره ی غربی
عادت ات بود
موهایت را شانه کنی به غرب
عادت های تو مسری ست
چشمان عسلیت بر میز صبحانه
 مسری ست رفتارشان
می گیرد ارتشی را
می گیرد دل شعر
می گیرم در صفحه ی نیازمندی ها
سراغ چشمان عسلیت را
کم نیستند اینجا زنبورهای بی کندو
کندوهای بی زنبور
شب
 پایتخت حادثه
شب
 بازمانده ای از موهای تو
 بین این اشفتگی ها
 انتها درست در لحظه ی سیب
سپیده ی موهایت
 شبم را فتح خواهد کرد
سپیده ی موهایت پرچم صلحی ست
در قرن آشفتگی ها