به گزارش مفدا، بیستمین دوره جشنواره قرآن و عترت دانشگاهیان وزارت بهداشت، سال گذشته در دانشگاه علوم‌پزشکی ایران برگزار شد و آنجا بود که برای نخستین‌بار با یکی از قاریان جوان و آینده‌دار کشورمان به گفت‌وگو نشستم؛ جوانی از خانواده بزرگ وزارت بهداشت که در دوسال اخیر عناوین متعددی را از جشنواره‌ها و مسابقات داخلی و بین‌المللی کسب کرده است؛ بررسی مسیری که پیموده نشان می‌دهد که او در راهی صحیح گام گذاشته و در پس هر قدمش، فکر و تلاش و توکلی دو چندان نهفته است.
کسب مقام نخست بیست و یکمین جشنواره قرآن و عترت دانشگاهیان وزارت بهداشت و به دست آوردن عنوان قاری ممتاز سی و نهمین دوره مسابقات سراسری قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه، بهانه‌ای شد تا دیگر بار با سیدمصطفی حسینی، قاری جوان و بین‌المللی کشورمان گفت‌وگو کنیم.
مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید؛
لطفا خودتان را معرفی کنید و از سی و نهمین دوره مسابقات قرآن و عترت دانشگاهیان بگویید.
سیدمصطفی حسینی هستم؛ متولد مرداد ۱۳۷۴ و دانشجوی ترم هفتم کارشناسی رشته بهداشت عمومی دانشگاه علوم پزشکی قزوین. سال گذشته در مسابقات سراسری قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه، سوم شدم؛ امسال نیز ۶۹ شرکت کننده از سراسر کشور در رشته قرائت تحقیق حضور داشتند و سطح کیفی رقابتها بالا بود؛ دوستان و استادان خودم که قاریان ممتاز، بین‌المللی و دارای تجربه بالا هستند در مسابقات حضور داشتند و قرائت‌های با کیفیتی ارائه کردند که به لطف خداوند موفق به کسب رتبه ممتاز مسابقات شدم.
در فینال چه آیاتی را تلاوت کردید؟
آیات ۱۰ تا ۱۷ سوره مبارکه انفال را تلاوت کردم؛ به همراه ۸ نفر از قاریان استان‌های دیگر به مرحله نهایی راه یافتیم؛ در این مرحله و قبل از قرائت در قرنطینه قرار گرفتیم و به فاصله یک قرائت تا قرائت خودمان قرعه را دریافت می‌کردیم و ۵ دقیقه فرصت داشتیم تا آیات را مرور کنیم.
از کی و چگونه به فعالیت‌های قرآنی گرایش پیدا کردید؟
فرزند اول خانواده‌ام و دو برادر کوچکتر از خودم نیز دارم؛ خانواده‌ام من یک خانواده قرآنی است؛ پدرم آزاده و جانباز جنگ تحمیلی است و هم اکنون مسئولیت فعالیت‌های قرآن و عترت در دانشگاه علوم‌پزشکی قزوین را به عهده دارد؛ ایشان از کودکی من را به جلسات قرآن می‌برد؛ مادرم می‌گوید پیش از به دنیا آمدنم در خانه صدای نوار قرآن پخش می‌کرده است و فضای قرآنی در خانه ما همیشه برقرار و صوت قرآن همواره طنین‌انداز بوده است؛ مادرم حافظ کل قرآن است و جمع همه این موارد موجب گرایش من به فعالیت‌های قرآنی شده است.
یکی از برادرانم ۱۸ ساله است و قرآن تلاوت می‌کند؛ صوت خوبی دارد و در حال تمرین است تا بتواند در مسابقات حضور یابد؛ من نیز تا آنجا که بتوانم او را در این زمینه کمک می‌کنم؛ برادر دیگرم ۶ سال دارد و در حدود ۴۰ سوره از قرآن را حفظ کرده و در زمینه تجوید نیز از توانایی خوبی برخوردار است.
از سایر فعالیت‌هایتان بگویید.
در زمینه ورزشی چند سال پیش تکواندو کار می‌کردم؛ اکنون چند سالی است که بیشتر به ورزش فوتسال می‌پردازم و دوچرخه‌سواری در مسافت‌های طولانی نیز انجام می‌دهم؛ به اتفاق دوستانم مسیرهای ۳۰ تا ۴۰ کیلومتری را رکاب می‌زنیم و در مجموع در زمینه ورزشی فعالم. در زمینه هنری به صورت تفننی خطاطی می‌کنم ولی چندان حرفه‌ای نیستم.
شما چند سالی است که به جمع قاریان ممتاز و بین‌المللی کشورمان پیوسته‌اید؛ ضمن آن‌که دانشجو هستید و فعالیت‌های دیگری نیز دارید، چگونه زمانتان را مدیریت می‌کنید که هیچ‌کدام از این فعالیت‌ها آسیبی نبیند؟
همیشه با مساله کمبود زمان درگیرم؛ اوقاتی که به مسابقات اعزام می‌شوم استادان به من تذکر می‌دهند که باید به درس هم اهمیت بدهم؛ به لطف خداوند در این زمینه تاکنون مشکلی نداشته‌ام و تمام واحدهایم را به استثنای یک واحد که بیمار بودم و نتوانستم در جلسه امتحان حضور پیدا کنم، پشت سر گذاشته‌ام؛ برای درس و دانشگاهم زمان می‌گذارم و قصد دارم که در مقاطع بالاتر نیز ادامه تحصیل دهم.
آقای لطفی‌نیا امسال ریاست کمیته داوران مسابقات سراسری قرآن را بر عهده داشتند و در مصاحبه‌ای از اینکه قاریان جوان این روزها چندان شاگردی نمی‌کنند، گلایه کرده بودند؛ به عنوان یک قاری جوان تا چه اندازه با این نظر موافقید؟
با نظر ایشان کاملا موافقم و این گلایه کاملا وارد است؛ ممکن است کسی در مسابقات عنوانی کسب کند و اینگونه بپندارد که از نظر فنی به بالاترین سطح رسیده است و دیگر جای پیشرفتی وجود ندارد، در حالی که اینگونه نیست و کسب یک عنوان در مسابقات تازه ابتدای راه و پلی است برای شروع پیشرفت و یادگیری؛ خودم نیز سعی کرده‌ام به این نکته عمل کنم و همواره شاگردی کنم و این را در عمل نیز ثابت کرده‌ام؛ اینکه در قرائتم از استاد منشاوی تقلید می‌کنم نیز بگونه‌ای نشان از شاگردی در این زمینه است.
از میان استادان کشوریم می‌توانم به استادان شاهمیوه و ابوالقاسمی اشاره کنم، ضمن آن‌که همواره تلاش می‌کنم از نظر استادان همشهری و هم استانیم استفاده کنم که در این زمینه نیز می‌توانم به استادان نداف، وفاپور، حاج فتحعلی، آقاحسینی، قلی پور، حبیب‌زاده و ... اشاره کنم و سعی می‌کنم در بیشتر این جلسات حضور پیدا کنم.
چه مسابقاتی را در پیش دارید؟
در حال حاضر چیزی مشخص نیست، زیرا دوسالی است که آیین‌نامه مسابقات تغییر کرده است و در مسابقات داخلی نفرات اول تا سوم اعلام نمی‌شوند؛ برای اعزام نفرات به مسابقات بین‌المللی اردوهای پیش از اعزام برگزار می‌شود که در آنجا نفرات اعزامی مشخص می‌شوند؛ احتمال می‌دهم با توجه به اینکه امسال به مسابقات مالزی اعزام و موفق به کسب عنوان نخست شدم، در مسابقات بین‌المللی کشورمان حضور داشته باشم؛ البته همه چیز به اردویی بستگی دارد که پیش از مسابقات برگزار می‌شود.
وزارت بهداشت تا چه اندازه به پیشبرد اهداف شما یاری رسانده است؟
وزارت بهداشت و مسئولان دانشگاه علوم پزشکی قزوین حمایت‌های خوبی می‌کنند؛ معتقدم تغییر و تحولاتی که در مرکز قرآن و عترت وزارت بهداشت به وجود آمده است و حضور آقای بحرالعلوم در مرکز قرآن و عترت که شناخت خوبی از مسائل و مشکلات این حوزه دارند، می‌تواند تاثیر مثبتی در تمام فعالیت‌های قرآنی دانشگاه‌های علوم‌پزشکی داشته باشد. امیدوارم با این تحولات و روی کار آمدن مسئولان قرآن‌فهم مسائل مالی و بودجه‌ای نیز بهتر از گذشته شود.
برنامه‌هایی نظیر «تربیت مربی قرآن کریم» که اخیرا در وزارت بهداشت پیگیری شد، از آن دست برنامه‌هایی است که به حاکم شدن فضای قرآنی در دانشگاه‌های علوم‌پزشکی کمک شایانی می‌کند و امیدوارم این فضای رو به رشد تداوم داشته باشد.
در زمینه قرآن و عترت چه هدفی را برای خودتان ترسیم کرده‌اید؟
چند سال پیش به مسابقات بین‌المللی کویت اعزام شدم؛ آن زمان ۱۸ سالم بود و از من پرسیدند در زمینه دنیوی قرآن دوست داری به کجا برسی؟ آن موقع گفتم دوست دارم در مسابقات بین‌المللی ایران به مقام اول دست پیدا کنم؛ اما الان دیگر این هدف در ذهنم نیست؛ همان‌گونه که با لطف خدا در زمینه قرائت پیشرفت‌هایی داشته‌ام، در اهدافم نیز پیشرفت کرده‌ام و دیگر سقف مورد نظرم مسابقات قرآن نیست؛ هدفی که برای خودم متصورم این است که صدای تلاوتم را به گوش تمام دنیا برسانم و از این طریق بتوانم مردم جهان را به قرآن علاقمند کنم؛ این هدف والای من است و معتقدم همه باید این هدف را دنبال کنیم.
در پایان باید از پدر و مادرم تشکر کنم که در گرایش و علاقمندی من به قرآن نقش زیادی داشتند؛ عناوینی را که کسب می‌کنم به لطف ائمه اطهار(ع) و در سایه توسل به ایشان به دست می‌آید.