احساس گناه می‌گوید: «من آدم بدی هستم.» اما احساس مسئولیت می‌گوید: «من اشتباه کردم و می‌توانم برای جبرانش کاری انجام بدهم.»
احساس گناه معمولاً ما را در گذشته نگه می‌دارد؛ احساس مسئولیت کمک می‌کند از تجربه‌مان چیزی یاد بگیریم و رفتارمان را اصلاح کنیم.
قرار نیست برای هر اشتباهی خودمان را مجازات کنیم. قرار است بپذیریم، جبران کنیم، یاد بگیریم و ادامه بدهیم.
مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرفتن سهم خودمان، نه حمل کردن تمام تقصیرهای دنیا روی دوشمان.