‌ «شب های جمعه میگیرم هواتو اشک غریبی میریزم برا تو» ‌ شبِ جمعه، شبِ نجواست؛ شبِ گریه های بی صدا زیر آسمان. وقتی همه خوابند و تو بیداری، یک نفر آن بالا منتظر صدای توست. تو فقط بگو «یا حسین»، او خودش جوابت را می دهد. ‌ از دور یا از نزدیک، با حرم یا بی دست و پا، فرقی ندارد؛ هر دلِ شکسته ای که رو به کربلا بگیرد، پذیرفته است. «بیچاره اون که حرم رو ندیده بیچاره تر اون که دید کربلا تو» ‌ پس دستت را روی سینه ات بگذار و با زبان دل بگو: «السلام علیک یا اباعبدالله». همین یک کلمه، تمام فاصله ها را کم می کند. ‌ به پویش «شبهای جمعه، شبهای حسینی» بپیوند و این شب را با او خلوت کن. اگر این پیام دلِ تو را هم لرزاند، برای کسی بفرست که او هم دلش کربلاست. یا حسین، ما را از یاد نبر. ‌