در اتاق، ثانیه‌ها به شماره افتاده‌اند. تیغ می‌رود، صفحه نفس‌نفس می‌زند، و امید لاغرتر از یک خط صاف، بیت‌هایی که تکه‌تکه‌اند و صدایی از پشت قرن‌ها می‌خواند. حافظ فقط غزل نیست؛ نبض ادب پارسی است. و گاهی در سردترین اتاق‌ها، شعر او تکه‌های ازهم‌پاشیده‌ی ما را به هم می‌دوزد.