حافظ می‌سراید:

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

این بیت تنها یک تصویر شاعرانه نیست، یادآور حقیقتی مهم در حرفه پزشکی است، درمان پیش از آنکه به نسخه و دارو وابسته باشد، به شناخت درد انسان نیاز دارد.

هنر طبابت، در کنار دانش به همدلی، مسئولیت‌پذیری و درک رنج بیمار نیز نیاز دارد. طبیبی که درد را می‌شنود، رنج را می‌فهمد و امید می‌بخشد، فراتر از درمان جسم، به انسان آرامش می‌دهد.

امروز، در روز بزرگداشت حافظ، چه زیباست که زبان دل و هنر همدلی را نیز از بزرگان ادب ایران بیاموزیم.

نکته : بیت انتخاب شده پیوندی زیبا میان ادبیات و پزشکی برقرار می کند؛ حافظ در اینجا از طبیب عشق سخن می گوید نه پزشک به معنای امروزی آن.