می‌دونی یعنی چی؟ یعنی هر چی تا حالا دیدم، هر جا رفتم و هر کسی رو شناختم، همه‌اش پیش‌درآمد بود برای یه لحظه دیدنت. توی این شلوغی‌های دانشگاه و دغدغه‌های دنیا، یه جای خالی توی قلبمه که فقط با دیدن گنبدت پر می‌شه. انگار تمام جاده‌های زندگی من، هر چقدر دور باشن، تهش می‌رسن به تو. ‌ من دیگه طاقت ندارم... این بی‌قراری، این تپش‌های دل، این حسِ خفقانی که می‌گیرم، همه‌اش می‌گه: «دیگه وقتشه برگردی خونه». ‌ دوستای من، فقط دو روز مونده تا ۲۰ مهر بیایید قبل از اینکه فرصت از دست بره، اسممون رو توی لیستِ مسافرهای عشق بنویسیم. بیایید با هم بریم تا بفهمیم وقتی آدم به «آخرِ دنیای خودش» می‌رسه، چه آرامشی داره.  *حسین (ع) یعنی؛ تولدی دوباره*