‌ ‌ اینجا کربلا نیست؛ اما قلب‌ها همه به یک سمت می‌تپند. از خانه، از خیابان، از گوشه‌ی اتاقی کوچک، دست‌ها را می‌شویم و رو به کربلا می‌ایستیم؛ چون خودش فرموده است: «مَنْ أَتانی زائِراً... زَرْتُه» تو بیا، هر جا که هستی؛ من به زیارتِ تو می‌آیم. ‌ نکند جمعه‌هایت را بدون یاد کربلا سر کنی... هر جمعه، قرار ما با آن سالار شهیدان است؛ دستی بر دل بگذار، «سلام بر ابا عبدالله» بگو و اجازه بده زمزمه زیارت عاشورا، آرامش را به خانه‌ات بیاورد. ‌ پویش شب‌های جمعه؛ شب‌های حسینی هر جمعه، یک قرار بی‌فاصله با کربلا ‌ ‌ ‌